พอตกค่ำ เมืองไห่ก็มีอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน
เมืองไห่อยู่ในเขตชายฝั่งตะวันออก ไม่ได้อยู่ในพื้นที่ที่มีระบบทำความร้อนส่วนกลางของทางเหนือ
ห้องเช่าในชุมชนเมืองเก่าที่ห่างไกลแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระบบทำความร้อน
ทำได้แค่เปิดแอร์ให้ความอบอุ่น
เหวินเหนียนเป็นคนขี้หนาวที่สุด ตอนนี้ทั้งตัวจึงขดอยู่ในอ้อมแขนของเหวินฉือ
เหวินฉือเห็นเธอหนาวจนตัวสั่น ใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขากอดเธอไว้แน่น ก้มลงจูบแก้มเธอเบาๆ แล้วพูดกับเธออย่างอ่อนโยน
“นี่นไม่อยากอยู่โรงแรม งั้นเราย้ายไปอยู่บ้านที่มีระบบทำความร้อนกันดีไหม?”
เมื่อเปิดแอร์ให้ความร้อนไปสักพัก ภายในห้องก็ค่อยๆ อุ่นขึ้น
เหวินเหนียนงัวเงียถูแก้มกับอกเขา “ค่าเช่ารายเดือนแพงแค่ไหนกัน ไม่เอาหรอก!”
อะไรก็ตามที่ทำให้เธอกับเหวินฉือกลายเป็นมหาเศรษฐีช้าลง ล้วนเป็นศัตรูทางชนชั้นทั้งนั้น
เหวินฉือยังไม่ทันพูดอะไร เหวินเหนียนก็เงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้าน แล้วกัดริมฝีปากบางของเขาเบาๆ “นี่เป็นมติขององค์กร ห้ามคัดค้าน”
เหวินฉืออดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ “ครับ ทุกอย่างเป็นไปตามมติที่นี่นผู้นำ”
เหวินเหนียนตบอกแน่นๆ ของเขาอย่างพอใจ แล้วออดอ้อนเสียงนุ่ม “เหวินฉือ ฉันง่วงแล้ว”
แค่ถูกเธอลูบ เหวินฉือก็รู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัว
แต่เห็นเธอง่วงมาก เขาจึงทำได้เพียงข่มสัญชาตญาณความต้องการของผู้ชายเอาไว้ แล้วลูบหลังเธอเบาๆ