หานเซียวถูกแรงปะทะซัดถอยไปหลายสิบจั้ง เท้าทั้งสองครูดพื้นจนเกิดร่องลึกสองแนว พื้นรองเท้าสึกจนเห็นแผ่นเหล็ก
เขาเงยหน้าขึ้น มุมปากยกเป็นรอยยิ้มน่าสยดสยอง
“เพลงธนูไม่เลว”
เสียงของเขาทุ้มหนักดุจระฆัง ก้องสะท้อนไปทั่วท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพัง
“แล้วตอนนี้! เจ้าจะเอาอะไรมาต่อสู้กับข้า!”
สิ้นคำ เขาก็ถีบเท้าลงกับพื้น
พื้นดินใต้ฝ่าเท้าระเบิดเป็นหลุมยักษ์ลึกหลายจั้ง เศษหินพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ร่างทั้งร่างทะยานเข้าหาฟางซิวราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่หลุดจากลำกล้อง
ดาบศึกคมกว้างถูกชูขึ้นสูง พลังแห่งมรรคาดาบหลั่งไหลเข้าสู่ตัวดาบโดยไม่ยั้ง แสงวิญญาณบนคมดาบเจิดจ้าจนแทบทำให้ตาพร่า
ดาบฟันลงครั้งหนึ่ง อากาศถูกผ่าเป็นรอยแยกสุญญากาศที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ฟางซิวพลิกมือเรียกดาบเจิ้นเยว่ออกมา
ตัวดาบกว้าง สันดาบหนา เมื่อจับไว้ในมือก็รู้สึกหนักอึ้ง
เจตจำนงดาบมารสีดำสนิทกับเจตจำนงดาบอ้าวหานสีฟ้าน้ำแข็งถักทอกันอย่างบ้าคลั่งภายในปราณของสามสิบหกกระบวนท่าพลิกฟ้า·พิสดาร ปราณดาบที่ปะทุจากตัวดาบขยายใหญ่ขึ้นหลายร้อยจั้งในชั่วพริบตา
เขาพุ่งเข้าใส่
ดาบทั้งสองเล่มปะทะกันกลางอากาศ
เคร้ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง แรงลมที่ระเบิดออกจากจุดปะทะกวาดทุกสิ่งในรัศมีหลายร้อยจั้งให้ปลิวว่อน
อิฐและกระเบื้องแตกหักบนซากปรักหักพังแหลกเป็นผุยผง แผ่นหินเขียวบนพื้นพลิกตลบขึ้นมาทีละแผ่น
กำแพงบ้านสองข้างทางแตกร้าวเป็นใยแมงมุมเพราะแรงกระแทก ก่อนอาคารทั้งหลังจะพังครืนลงมาติด ๆ กัน
กระบวนท่าดาบของหานเซียวหนักแน่นมั่นคงดุจขุนเขา
ทุกครั้งที่ฟันลงมา ราวกับแฝงอำนาจยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินเอาไว้