หลินหยิ่น: "..." เจ้ามนุษย์ตัวน้อยนี่ถึงได้คิดถึงเรื่องนี้เสียที เด็กนี่ไม่ปกติ แต่แม่ของนางก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษเลย ความผิดปกติของเด็กนี่คงต้องเกี่ยวกับพ่อผู้ให้กำเนิดนางแล้ว
หลินหยิ่นก่อนหน้านี้ยังคิดว่าจะเตือนนางยังไงดี ให้นางไปสืบเรื่องนี้ เขาต้องสืบให้กระจ่างให้ได้ว่าที่กินเข้าไปน่ะมันคืออะไรกันแน่ ตอนนี้ดูท่าไม่ต้องเตือนแล้ว
ทิงอวี่ก่อนหน้านี้จะคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายไทเฮา แต่นางเป็นแค่พวกชั้นรอง ยายเจิงพวกนั้นเป็นพวกชั้นหนึ่ง ตอนโฮ่วเจิ้นเป่ยถูกตัดหัวนั้นหน้าตาเละเทะมาก เป็นแบบโดนฟ้าผ่าจนดำเป็นตอตะโกอย่างนั้น ดังนั้นนางจึงไม่เคยเห็นโฮ่วเจิ้นเป่ย ได้แต่ตอบตามจริงว่า: "พระธิดา หม่อมฉันไม่เคยเห็นโฮ่วเจิ้นเป่ยเพคะ"
เว่ยฝูได้แต่มองกงกงหลี่ตาแป๋ว
กงกงหลี่เป็นคนเก่าแก่ข้างกายไทเฮา รู้เรื่องราวภายในเหตุการณ์ปีนั้นดี ย่อมเคยเห็นโฮ่วเจิ้นเป่ย เขาอยากจะเสแสร้งบอกว่าคล้าย แต่พอเห็นดวงตากลมใสซื่อไร้เดียงสาของเว่ยฝู รู้ว่าเว่ยฝูไม่เหมือนลูกของโฮ่วเจิ้นเป่ย คำโกหกก็พูดไม่ออกอย่างไรก็ไม่รู้
พระธิดาน้อยนี่ช่างน่าสงสารอะไรเช่นนี้ บิดาผู้ให้กำเนิดก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน โฮ่วเจิ้นเป่ยก็เป็นสัตว์เดรัจฉาน
เห็นกงกงหลี่เงียบไม่ยอมตอบเสียที เว่ยฝูก็อดไม่ได้ที่จะเขย่าแขนเสื้อกงกงหลี่เร่งเร้า
นางรู้ดีว่าโฮ่วเจิ้นเป่ยหน้าตาเป็นไง และก็รู้หน้าตาตัวเองดี แต่ไม่เคยเอาตัวเองกับโฮ่วเจิ้นเป่ยมาเทียบกันดู