"เจ้าเหลวไหล เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" ถ้อยคำหลุดปากภรรยาน้อยสกุลซู แต่พ้นออกมาแล้วนางจึงรู้ตัวว่าตนเองพลั้งปาก
ตู้หงทรุดลงกับพื้นทั้งตัว มองภรรยาน้อยสกุลซูราวกับมองคนแปลกหน้า
ใต้เท้าซูถึงกับไม่แคร์ฐานะ ชี้นิ้วด่าภรรยาน้อยสกุลซูด้วยโทสะว่า "เจ้า... เจ้าตัวซวย!" นี่คือเด็กสาวที่เขาเฝ้าดูแลเติบโตมาในบ้าน และยังเป็นลูกสะใภ้ของตน ใต้เท้าซูผู้มีวาจาดีไม่อาจด่าถ้อยคำหยาบคายออกไป ทำได้เพียงมองนางอย่างเจ็บแค้น
ซูหานกลับเป็นผู้ที่สงบที่สุด หรือบางทีมนุษย์เราในห้วงลึกมักจะมีการรับรู้คลุมเครือบางอย่าง การรับรู้นี้ยามไม่มีใครชี้ชัดก็ไม่กระจ่าง ทว่าครั้นถูกชี้ชัดก็เกิดความรู้สึกว่า 'ข้าก็เดาไว้แล้ว เป็นไปตามคาด' ซูหานในยามนี้ก็รู้สึกเช่นนั้น
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดว่าภรรยาของตนจะทรยศ จะทำร้ายเขา และไม่เคยคิดว่าลูกของตนจะไม่ใช่สายเลือดของตน
อาจเป็นเพราะหัวใจดับสลาย ผู้คนจึงกลับสงบนิ่ง หรืออาจเป็นเพราะทุกข์ภัยที่ต้องเผชิญตลอดมานั้นมากมายเกินไป เมื่อต้องพบเจอเรื่องแบบนี้อีก ใจแม้จะเจ็บปวด ก็ยังไม่ถึงขั้นเสียอาการ
เขามองไปที่ภรรยาน้อยสกุลซู ถามว่า "เหตุใด?"
หากไม่ยินยอมแต่งกับเขา สามารถบอกกล่าวให้รู้ได้ แม้เขาจะหลงรักนาง แต่ก็ไม่ใช่คนที่ฝืนใจผู้อื่น
ภรรยาน้อยสกุลซูไม่ตอบ
"บ่อปลา ทิศทางประตูเรือนหิน ล้วนทำตามที่เจ้าบอก เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งเหล่านี้จะทำร้ายข้า?"