โฮ่วเจิ้นเป่ยโกรธเกรี้ยว "เจ้ากล้าดียังไงมาเล่นตลกกับข้าเช่นนี้"
เว่ยฝูเท้าสะเอวเล็กที่แทบไม่มีอยู่จริง ดวงตาแฝงแววดูแคลน "ท่านควรจะรู้ตัวเองเสียบ้างว่าตอนนี้ท่านเป็นอะไร ท่านก็แค่วิญญาณร้าย ไม่ใช่โฮ่วอะไรนั่น!"
"เป็นแค่วิญญาณร้าย ยังจะมาร้องโวยวายกับข้าอีก ข้าว่าเจ้าทั้งเป็นก็ไม่รู้เรื่อง ตายแล้วก็ยังไม่รู้เรื่อง!" เว่ยฝูโบกมือ เสมือนปัดแมลงวัน ส่งโฮ่วเจิ้นเป่ยที่โกรธจนแทบกระอักเลือดกลับเข้าไปในชาม
กงกงหลี่และทิงอวี่ที่ได้ยินเพียงคำพูดของเว่ยฝู "???"
หลินหยิ่นที่ได้ยินทุกอย่างชัดเจนก็พากันครุ่นคิด คำว่า "วิญญาณร้าย" ในโลกมนุษย์ ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้กันแบบนี้นะ!
ทว่าการกระทำของเว่ยฝูช่างไร้ยางอายเสียจริง
และในตอนนี้เอง หลินหยิ่นก็พลันตระหนักว่า เจ้าเด็กน้อยมนุษย์ผู้นี้ไม่ได้โง่งมอย่างที่เขาคิด
"กงกงหลี่ คนที่เคยทำร้ายแม่ข้าในปีนั้นถูกจัดการไปหมดแล้ว หรือว่ายังมีใครรอดชีวิตอยู่?"
กงกงหลี่ตอบว่า "ถูกจัดการไปหมดแล้ว"
เว่ยฝู "……" เรื่องนี้ไร้ซึ่งเบาะแสโดยสิ้นเชิง!
หรือว่าเลิกตามหาดีล่ะ?
ยังไงเสีย พวกสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าพ่อแท้ๆ ก็ดูไร้ประโยชน์ และยังจะขัดขวางแม่เวลาหาหนุ่มงามอีก
หลินหยิ่นไม่รู้ว่าเว่ยฝูล้มเลิกเรื่องตามหาพ่ออีกแล้ว เพราะจู่ๆ ก็นึกถึงการคงอยู่ของโฮ่วเจิ้นเป่ยขึ้นมา เว่ยฝูจึงเอามือไพล่หลัง ก้าวเดินอย่างคนแก่ชรา งอหลังมุ่งหน้าไปหาองค์หญิงหย่าเหอ