เว่ยฝูไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของหลินหยิ่น นางกำลังโกรธอยู่ตอนนี้!
นี่คือค่ายกลประเภทกระตุ้นการทำงาน เมื่อได้ยินคำสำคัญที่ตั้งไว้ล่วงหน้า ค่ายกลก็จะปรากฏออกมา หากไม่ได้ยินคำสำคัญนั้น ค่ายกลนี้ก็จะไม่ทำงาน เมื่อไม่ทำงาน เว่ยฝูก็ไม่มีทางตรวจพบ ต่อให้เป็นคนที่เก่งกาจกว่านี้ก็ไม่มีทางพบ เพราะเมื่อไม่ทำงาน มันก็เหมือนกับค่ายกลนี้ไม่มีอยู่จริง
ค่ายกลนี้สามารถทำให้คนกลายเป็นคนโง่ได้โดยตรง
หลังจากนางทำให้ค่ายกลปรากฏออกมา กำลังจะทำลายค่ายกล แต่ค่ายกลกลับแตกสลายไปเสียก่อน
"อ้าว~~ เกิดอะไรขึ้น?" เว่ยฝูที่ตั้งท่าไว้แล้วกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความฉงนสนเท่ห์
หลินหยิ่นที่ขดอยู่เหนือศีรษะของเว่ยฝู มองท่าทางโง่เง่าเต่าตุ่นของเว่ยฝูแล้วรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่ง มันขดกลับไปที่ข้อมือของเว่ยฝูแล้วแกล้งตาย ค่ายกลเช่นนี้สำหรับคนอื่นนั้นร้ายกาจ แต่สำหรับหลินหยิ่นแล้ว มันก็แค่เรื่องสะบัดหางทีเดียว
เมื่อครู่มันขดอยู่เหนือศีรษะของเว่ยฝูเพื่อปกป้องนาง แล้วก็สะบัดหางทำลายค่ายกลนี้ไปด้วยเลย
เว่ยฝูเพิ่งสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ข้อมือ จึงยกมือขึ้น ถลกแขนเสื้อดูเสี่ยวจิน รู้ความเพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ
ค่ายกลถูกทำลาย เถาจือและคนอื่น ๆ ก็ฟื้นคืนสภาพเดิม หลังจากฟื้นคืนสภาพ เถาจือก็รีบเข้ามาดูเว่ยฝู เมื่อเห็นว่าเว่ยฝูไม่เป็นอะไร จึงถามว่า: "ศิษย์พี่หญิง เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?"
พ่อลูกตระกูลซูก็มองเว่ยฝูด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความใคร่รู้เช่นเดียวกัน
ก่อนหน้านี้พวกเขาทุกข์ทรมานเกินไป รู้สึกเหมือนมีใครใช้เข็มพันเล่มทิ่มแทงทะลุสมองของตน เจ็บจนทนไม่ไหว ไม่ทันได้เห็นค่ายกล