ใต้เท้าซูพยายามทบทวนความทรงจำอย่างละเอียด: "ตั้งแต่เขาเข้าไปเรียนในสำนักศึกษาหลวง ความซวยก่อนหน้านั้นก็ยังไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อย่างเช่นหนังสือถูกหนูกัดแทะ ในอาหารมีกรวดหินตำฟัน เดินๆ อยู่ก็มีกระถางดอกไม้ร่วงหล่นจากฟ้า ต่อมาก็นั่งเรียนอยู่ดีๆ เก้าอี้พังทะลาย คนอื่นทะเลาะวิวาท เขากลับถูกเคราะห์ร้ายเข้าแถมยังบาดเจ็บแถมยังมีจู่ๆ ก็เป็นลมหมดสติ เพราะเหตุนี้จึงไม่กล้าให้เขาไปสำนักศึกษาอีก"
"หลังจากนั้น แม้เขาจะนั่งอยู่ในบ้าน ก็มีนกที่ตายแล้วร่วงหล่นจากฟ้า จู่ๆ ก็ถูกแมลงมีพิษกัด แต่บ้านเราก็ไม่ได้ยากจนอะไร ในบ้านก็ปัดกวาดเช็ดถูสะอาดสะอ้าน ไม่น่าจะมีแมลงมีพิษ..." ท่านผู้เฒ่าพลางพูดพลางน้ำตาคลอเบ้า บุตรชายของเขาช่างมีชีวิตที่ยากลำบากยิ่งนัก
เถาจือรู้ว่าบุตรชายของใต้เท้าซูโชคร้าย แต่ไม่คิดว่าจะโชคร้ายถึงเพียงนี้ อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าดีดลิ้น: "ศิษย์พี่หญิงน้อย ท่านคิดว่านี่โชคร้ายมาแต่กำเนิดหรืออย่างไร?"
เว่ยฝูเคร่งครัดอย่างยิ่ง: "ต้องไปดูให้เห็นกับตาจึงจะรู้"
เว่ยฝูผู้เคร่งครัดเพิ่งมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ของใต้เท้าซู ก็มองเห็นสถานที่แห่งหนึ่งในบ้านมีเมฆดำปกคลุม เมื่อเดินมาถึงนอกลานบ้านของบุตรชายใต้เท้าซู ใบหน้าน้อยๆ ของเว่ยฝูเต็มไปด้วยความหนักแน่น: "ใต้เท้า ลานบ้านบุตรชายของท่านถูกคนลงมือในเรื่องฮวงจุ้ยนะเพคะ!"
นางชี้ไปที่บ่อน้ำเล็กๆ ในลานบ้าน ในบ่อมีปลาคาร์ปเลี้ยงไว้: "บ่อน้ำนี้เก็บไว้ไม่ได้เพคะ"
ใต้เท้าซูเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ: "เพราะเหตุใดกันหรือ?" รู้กันทั่วว่าบ้านเรือนเลี้ยงปลาคาร์ปเป็นมงคลมิใช่หรือ!