เสี่ยวเอ้อร์ยกน้ำอุ่นมาให้เว่ยฝูชามหนึ่ง นางดื่มอึก ๆ ไม่กี่คำ จากนั้นก็ยกขาหมูขึ้นแทะด้วยกรงเล็บน้อย ๆ ทั้งสองข้าง อ้ำอ้ำเสียงดัง ระหว่างแทะยังไม่ลืมหยุดพักกวักมือเรียกเสี่ยวจินของนางให้มากินด้วย
เสี่ยวจินผู้เป็นมังกรสิ้นหวังกับชีวิตแล้ว ครั้งแรกที่เขาเงยหน้าขึ้น ตรงมุมปากของเว่ยฝูมีน้ำมันหยดใหญ่หยดหนึ่งตกลงมาโดนกลางหน้าผากของเขาพอดิบพอดี ครั้งที่สองที่เงยหน้าขึ้น เว่ยฝูกัดชิ้นมันชิ้นโตเกินไปจนปิดปากไม่มิด น้ำมันกระเด็นออกมาอีกก้อนหนึ่งแปะเต็มหน้าของเขา เขาจึงเริ่มแสร้งทำเป็นตาย
ไม่แสร้งตาย ชีวิตนี้คงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว
หากยังไม่กระจ่างว่าสภาพร่างกายของเว่ยฝูตอนนี้เป็นเช่นนี้เพราะเขาใช่หรือไม่ ครั้งนี้ออกจากวัง แม้ในวังจะเหมาะกับเขามากกว่านี้เพียงใด เขาก็คงต้องจากไปแล้ว
เว่ยฝูไม่ได้สังเกตอารมณ์เล็ก ๆ ของเสี่ยวจิน กินอย่างเบิกบานยิ่ง ขาหมูนี้อร่อยกว่าขาหมูที่นางเคยกินตอนไปบ้านท่านเศรษฐีครั้งก่อนมากนัก
ป้าข้าง ๆ เว่ยฝูยังคงกินซาลาเปาอยู่ เห็นเว่ยฝูกำลังจัดการขาหมูชิ้นสุดท้ายอยู่ ก็ร้อนใจขึ้นมาทันใด ยัดซาลาเปาสามลูกสุดท้ายเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง
เว่ยฝูตั้งหน้าตั้งตากินข้าว ไม่ได้ดูว่าคนรอบข้างเป็นอย่างไร ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตึง พูดโดยไม่เกินจริงเลย พื้นยังสั่นสะเทือนเลยทีเดียว นางหันไปมองก็เห็นป้าที่เริ่มต้นพูดกับนางล้มลงนอนกับพื้น
เว่ยฝูตอบสนองทันที วิ่งเข้าไปจัดให้นางนอนราบ