เว่ยฝูพยายามยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก เถาจือก็ให้ความร่วมมือก้มศีรษะลงอย่างว่าง่าย นางสวมมาดผู้อาวุโสตบศีรษะเถาจือเบา ๆ สองสามที น้ำเสียงอ่อนหวานแฝงด้วยความจริงจังว่า “ศิษย์น้องเถาจือ พวกเราจะโหดร้ายถึงเพียงนั้นมิได้นะเจ้าคะ หากเป็นปิศาจที่ดี เราก็ไม่ต้องไปยุ่ง หากเป็นปิศาจร้ายเราค่อยจับมันมา”
“เอาล่ะ เราอย่าพูดเรื่องลม ๆ แล้ง ๆ เหล่านี้เลย มาว่ากันเรื่องจริงจังเถิด”
เว่ยฝูทำสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที สั่งให้ทิงอวี่และกงกงออกไปรอข้างนอกรถม้า กำชับห้ามแอบฟังเด็ดขาด จากนั้นนางจึงซบลงข้างหูเถาจือกระซิบเสียงเบาว่า “ศิษย์น้องเถาจือ ก่อนหน้านี้เราคิดกันว่าท่านพ่อของข้ามิใช่โฮ่วเจิ้นเป่ยที่ถูกตัดหัวนั่นมิใช่หรือ เจ้าว่าพวกเราควรตามหาท่านพ่อที่ข้ายังไม่เคยพบหน้าให้ดีสักหน่อยหรือไม่”
เถาจือปวดใจยิ่งนัก เขาไม่น่าพูดพล่อย ๆ เลย!
เรื่องราวเมื่อครั้งนั้นเขาไปสืบมาแล้ว หลังจากองค์หญิงหย่าเหอถูกลักพาตัวไป โฮ่วเจิ้นเป่ยก็ช่วยองค์หญิงหย่าเหอมาจากมือขอทานคนหนึ่ง เรื่องนี้เป็นคำบอกเล่าของคนเก่าแก่ที่ติดตามโฮ่วเจิ้นเป่ยคนหนึ่ง
ปีนั้นเขาได้ติดตามโฮ่วเจิ้นเป่ยไปด้วย ตอนนั้นโฮ่วเจิ้นเป่ยเป็นคนแรกที่บุกเข้าไปในวิหารร้าง เมื่อพวกเขาเข้าไปก็เห็นขอทานที่ถูกฆ่าตายกับองค์หญิงหย่าเหอที่ดูคล้ายเสียสติ เพื่อไม่ให้องค์หญิงหย่าเหอถูกกระตุ้น โฮ่วเจิ้นเป่ยจึงให้คนอื่นออกไปรอข้างนอก เขาปลอบประโลมองค์หญิงหย่าเหอด้วยตนเองแล้วจึงคุ้มกันเสด็จกลับวัง
หน้าตาขอทานคนนั้นผู้นั้นมองไม่ชัด แต่ยืนยันได้ว่าเขาตายแล้วแน่ เพราะตอนนั้นโฮ่วเจิ้นเป่ยสั่งเขาเป็นพิเศษให้นำศพไปทิ้งที่สุสานคนอนาถา เขาลากไปตลอดทาง จึงมั่นใจว่าขอทานคนนั้นตายสนิทแน่