ว่านหลิวเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็รู้สึกขวยเขินเล็กน้อย นางคือคนที่หลงใหลในรูปโฉมจนขาดสตินั่นแหละ!
เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับบุรุษหน้าตาดีแล้ว นางกลับโปรดปรานสตรีรูปงามยิ่งกว่า(✿◡‿◡)
ทว่าเมื่อเผชิญกับท่าทางไว้เนื้อเชื่อใจของเด็กน้อย นางก็ยังให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง พยักหน้าและทำทีเป็นสง่างาม: "ใช่แล้ว!"
"หากเจ้าไม่เชื่อฐานะของข้า เจ้าสามารถให้คนไปที่จวนเซียวหย่งแม่ทัพเดี๋ยวนี้ เรียกคนจากจวนเซียวหย่งแม่ทัพมาสักคน แล้วดูสิว่าพวกเขารู้จักข้าหรือไม่"
เหลียวชิงขมวดคิ้ว: หรือว่าข้าจะจำผิดจริง ๆ!
แต่ชัดเจนว่าคุณหนูที่ติดตามสตรีผู้นั้นก็มีรูปลักษณ์เหมือนกันทุกประการ
ว่านหลิวเยวี่ยพูดจบก็จู่ ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ เกาะแขนเหลียวชิงด้วยความตื่นเต้น: "เมื่อครู่เจ้าบอกว่า มีผู้ที่มีหน้าตาเหมือนข้ามาตอแยเจ้า!"
เหลียวชิงถูกท่าทางของว่านหลิวเยวี่ยทำให้ตกใจ สัญชาตญาณอยากจะถอยหลัง แต่น่าเสียดายที่ถูกนางจับแขนไว้ ได้แต่พูดอย่างจนใจ: "คุณหนูว่าน เชิญท่านปล่อยมือก่อน ท่าทางเมื่อครู่ของท่านช่างเหมือนกับหญิงสาวผู้นั้นไม่มีผิด"
หากไม่ใช่เพราะนางเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้ให้เขาไปตามหาคนจากจวนเซียวหย่งแม่ทัพมา และยังมีท่านจวิ้นจู่น้อยช่วยพูดให้ เขาไม่มีทางเชื่อฐานะของนางเด็ดขาด
ว่านหลิวเยวี่ยปล่อยมือ พูดอย่างร้อนรน: "ขออภัย ข้าทำให้ท่านตกใจกลัว เรื่องเป็นเช่นนี้ ข้ามีน้องสาวฝาแฝดคนหนึ่ง ซึ่งพลัดหลงหายไปตั้งแต่ยังเล็ก พวกเราตามหามาหลายปีก็ไม่เคยพบ ข้าจึงคิดว่าหญิงสาวที่ท่านพูดถึงนั้น น่าจะเป็นน้องสาวของข้า"
เถาจือเดินเข้ามารับเว่ยฝูออกจากอ้อมอกของเหลียวชิง แล้วเตือนนางอย่างอบอุ่น: "ศิษย์พี่หญิงน้อย เข็มพวกนี้ของท่านถอนได้หรือยัง?" เด็กน้อยจอมซนคนนี้ มัวแต่ฟังเรื่องสนุกจนเพลินไปแล้ว