อวี๋เยวี่ยชิวตอนนี้รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะตอนนี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร เดิมทีเธอคิดว่ากู้เจาเจาไม่มีงาน งานบ้านก็โยนให้กู้เจาเจาทำไป แต่ตอนนี้กู้เจาเจาหางานได้แล้ว จะให้เธอคนเดียวทำงานบ้านทั้งหมด เธอไม่ยอมแน่นอน
ก็ต้องให้ลูกสะใภ้สองคนสลับกันไป แต่ปัญหาคือโรงงานทอผ้ามีโรงอาหาร ตู้วิ๋นเซิงตอนกลางวันกินที่โรงอาหารของโรงงาน จะให้ตู้วิ๋นเซิงตักข้าวจากโรงอาหารแล้วกลับมาทำข้าวให้พวกเขากินได้ยังไง
ถึงโรงอาหารจะไม่ฟรี แต่บางครั้งก็มีกับข้าวเนื้อไม่ต้องใช้คูปอง ถือเป็นสวัสดิการพนักงาน ถ้าพลาดไปก็ขาดทุนสุดๆ
"ฉันคิดว่าจะจัดการยังไงดี" อวี๋เยวี่ยชิวให้คำตอบไม่ได้ในตอนนี้ ทำได้แค่พูดไว้แบบนี้
กู้เจาเจาพยักหน้า คิดให้ดีๆ ดีที่สุดต้องยุติธรรมและเท่าเทียม ไม่งั้นต่อไปเธอจะปวดหัวเอง
ในตอนที่กู้เจาเจากำลังจะแอบกลับเข้าห้อง ก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู "โอ๊ย กู้เจาเจาผู้น่าสงสารของฉัน คนตระกูลเซี่ยไม่ใช่มนุษย์จริงๆ หลานสาวดีๆ ของฉันเพิ่งเข้าบ้านก็ถูกตีหัวแตก เจาเจา หลานสาวสุดที่รักของยาย ยายมาเยี่ยมหลานแล้ว"
พูดจบหญิงชราอายุราวหกสิบผมครึ่งหงอกก็ผลักประตูเดินเข้ามา
มาไม่ถึงแต่เสียงมาถึงก่อน หญิงชราเจียงหรูชุนพุ่งตรงมาหากู้เจาเจาทันทีที่เข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยถาม "เจาเจา เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ให้ยายดูหน่อย"