“กู้เจาเจา เธอจะพูดว่าคนในครอบครัวไม่ดีกับเธอไม่ได้นะ ตัวเธอเองก็เป็นคนเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก ชอบก่อเรื่องทุกวัน พ่อแม่ผู้ใหญ่คนไหนจะไปชอบเด็กที่เอาแต่ใจได้ ถ้าเธอรู้จักเชื่อฟังสักหน่อย ผู้ใหญ่ก็จะรักเธอมากขึ้นอีกหน่อย”
“อีกอย่าง อย่าพูดว่าสิ่งที่เธอได้มาเป็นเพราะเธอพยายามด้วยตัวเอง ถ้าเราไม่คิดจะให้ เธอจะทะเลาะได้ผลอะไร เธอกล้าดื้อ ฉันก็จะตบหน้าเธอสักสองสามทีให้รู้จักความหมายของคำว่าเชื่อฟัง แล้วเรื่องแต่งงาน ครอบครัวก็ปล่อยให้เธอแต่ง ไม่เคยจับเธอไปแต่งกับบ้านที่ไม่เอาถ่านเพื่อแลกสินสอดก้อนโต ตระกูลกู้ถือว่าไม่ผิดต่อเธอแล้ว” เจียงหรูชุนพูดแก้ตัว
ฟังดูเหมือนมีเหตุผล แต่ความจริงแล้วล่ะ? ตอนแรกๆ ที่ร่างเดิมก่อเรื่อง ทางตระกูลกู้ก็เคยสั่งสอนไม่น้อย แต่ร่างเดิมดื้อดึงไม่ยอมเลิกรา ไม่ว่าตระกูลกู้จะสั่งสอนยังไง ตราบใดที่ยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ร่างเดิมก็จะก่อเรื่องต่อไปเรื่อยๆ ร่างเดิมรู้ดีว่าตระกูลกู้ไม่ดีกับตัวเอง แต่ก็ไม่ได้โหดร้ายถึงขั้นเอาชีวิต และตราบใดที่ตัวเองแข็งกร้าวพอ สุดท้ายตระกูลกู้ก็ต้องยอมจำนน
ส่วนเรื่องแต่งงานที่ตระกูลกู้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย ก็เพราะก่อนหน้านี้ถูกร่างเดิมก่อเรื่องจนกลัวไปแล้ว เป็นปฏิกิริยาตกใจ ยิ่งแต่งงานของร่างเดิมพวกเขาก็คุมไม่ได้อยู่แล้ว ปล่อยตามที่ร่างเดิมต้องการจะดีเสียกว่า
คนที่ร่างเดิมเลือกเอง จะแต่งงานดีหรือไม่ดี ต่อไปก็โทษบ้านเกิดไม่ได้
ความรู้สึกของตระกูลกู้ที่มีต่อร่างเดิมคือความจนใจมากกว่า ควบคุมไม่ได้ ใช้ประโยชน์ไม่ได้ ก็รีบผลักออกไปให้พ้นจะดีกว่า กันยุ่งยาก