"กู้เจาเจา กู้เจาเจา" อวี๋เยวี่ยชิวมองประตูห้องที่ปิดสนิทของกู้เจาเจาแล้วตะโกนลั่นเสียง
กู้เจาเจาเดินออกมาจากห้อง "แม่ เรียกฉันมีอะไรเหรอ?"
"ไปหุงข้าวสิ" อวี๋เยวี่ยชิวไม่เกรงใจกู้เจาเจาเลย สั่งให้กู้เจาเจาทำงานตรงๆ เธอหยิบอ่างใบหนึ่งใส่แป้งข้าวโพดที่เตรียมไว้ส่งให้กู้เจาเจา
"แม่ งานบ้านแบ่งกันยังไง?" กู้เจาเจาไม่รับอ่าง แต่ถามถึงการแบ่งงานบ้านแทน ถ้าต้องให้เธอคนเดียวหุงข้าวล่ะก็ เธอไม่ทำแน่
สำหรับครอบครัวสามีที่เพิ่งแต่งงานก็รีบเอาเปรียบแบบนี้ กู้เจาเจาจะไม่เกรงใจคนพวกนี้ ถ้าเธอเกรงใจ พวกเขาก็จะคิดว่าเธอเป็นลูกนิ่งที่บีบยังไงก็ได้
อวี๋เยวี่ยชิวได้ยินคำพูดของกู้เจาเจาก็หน้านิ่วคิ้วขมวด เธอวางอ่างลงบนโต๊ะอย่างแรง แล้วถามอย่างโกรธจัด "กู้เจาเจา แกไม่มีงานทำ อยู่บ้านกินข้าวฟรีทุกวัน ตอนนี้ให้แกทำงานบ้านหน่อย แกก็ผลักไส นี่มันสมควรแล้วหรือไง?"
กู้เจาเจาได้ยินก็ยื่นนิ้วก้อยออกมาเขย่าๆ "แม่ ฉันมีงานทำ ฉันหางานเจอแล้ว อยู่ที่ห้องสมุด เดิมทีฉันจะไปทำงานตอนบ่าย แต่ท่านบรรณารักษ์สงสารที่หัวฉันบาดเจ็บ เลยให้ฉันพักฟื้นสามวันก่อนแล้วค่อยไปทำงาน"
กู้เจาเจาพูดจบก็ยกมือขึ้นลูบหัวที่พันผ้าพันแผลอย่างออดอ้อน
ดีที่หางานเจอแล้ว ไม่งั้นอวี๋เยวี่ยชิวคนนี้คงใช้ข้ออ้างว่าไม่มีงานทำ แล้วโยนงานบ้านทั้งหมดให้เธอ ถึงแม้เธอจะต่อสู้และไม่ยอมทำตามง่ายๆ แต่ถ้าลดปัญหาได้ก็ควรลดดีกว่า