เซี่ยเยี่ยนผิงมองเซี่ยเซิ่งหลินอย่างประชดประชัน คำพูดที่เขาพูดออกมา ตัวเขาเองเชื่อหรือไม่
ตอนนี้ตั้งกฎนี้ขึ้นมา ถ้าพวกเขาไม่ยอม ต่อไปเซี่ยเซิ่งหลินจะใช้มันเป็นข้ออ้างหาเรื่องเขากับกู้เจาเจาไม่เลิก
เซี่ยเซิ่งหลินทำมากมายขนาดนี้ ก็แค่ไม่ยอมรับว่าตัวเองต้องชดใช้แปดร้อยหยวน คิดไปคิดมา ก็แค่อยากได้เงินแปดร้อยหยวนจากมือกู้เจาเจากลับคืนไป
เงินก้อนนั้นเป็นกู้เจาเจาแลกมาด้วยเลือดของตัวเอง จะให้พวกเขาเอากลับไปได้ยังไง อย่าหวังเลย
แต่งงานกันครั้งหนึ่ง เซี่ยเยี่ยนผิงมองออกชัดเจน ในบ้านหลังนี้ ถ้าเขาไม่ขัดขืนไม่แย่งชิง ก็จะไม่มีอะไรเลย อย่าไปหวังว่าคนพวกนั้นจะมีจิตสำนึก
"ท่านพ่ออย่าพูดแบบนั้นเลย ไม่งั้นต่อไปคนนี้ไม่มีเงินไม่ให้ คนนั้นไม่ให้ กฎที่ว่าไว้ก็เป็นเพียงคำพูดลอยๆ ที่น่าขัน พ่อแม่เลี้ยงฉันมา ลูกชายให้เงินดูแลพ่อแม่ก็ถูกต้องตามกฎหมายและสมเหตุสมผล เพียงแต่ตอนนี้ท่านพ่อยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ เป็นวัยที่ต้องสู้ ควรจะยังไม่ต้องให้ลูกดูแล ขอเป็นหลังจากท่านพ่ออายุหกสิบแล้วค่อยให้เงินดูแลพ่อแม่ได้ไหม?" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดอย่างสงบ
เขาจะไม่บ้าไปอาละวาด เพราะมันไม่มีประโยชน์ เซี่ยเซิ่งหลินพวกนั้นจะไม่เห็นใจความยากลำบากของเขา มีแต่จะยิ่งกลั่นแกล้งเขาหนักขึ้น พูดไปพูดมาก็ต้องโทษที่ตัวเองความสามารถไม่พอ
เป็นปลาบนเขียง เป็นเนื้อในตะกร้า เขายังไม่มีความสามารถพอที่จะแตกหักกับเซี่ยเซิ่งหลิน งั้นก็ต้องอดทนไว้ก่อน