หลังจากหลี่หย่งเทากับพวกจากไป เซี่ยเซิ่งหลินจึงเริ่มพูดอย่างจริงจังว่า “แต่ก่อนครอบครัวเราเป็นยังไงก็ฉันเป็นคนตัดสินใจ แต่ตอนนี้พวกแกสองคนพี่น้องก็มีครอบครัวเป็นของตัวเองแล้ว มีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง เห็นได้ชัดว่าทำตามสไตล์เดิมแบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว”
“เพื่อไม่ให้ใครหาว่าฉันลำเอียง งั้นพวกเราก็กำหนดมาตรฐานขึ้นมาสักอย่าง วันนี้ใครมีปัญหาอะไรก็พูดออกมาได้เต็มที่ ถ้าไม่มีอะไรจะค้าน ต่อไปก็ยึดตามนี้” เซี่ยเซิ่งหลินพูดอย่างเคร่งขรึม แล้วหันไปมองเซี่ยเยี่ยนผิงกับกู้เจาเจา
กู้เจาเจาพอเห็นท่าทีของเซี่ยเซิ่งหลินก็รู้ทันทีว่าคนคนนี้กำลังจะก่อเรื่องอะไรสักอย่าง เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องแบบไหน
แต่ที่แน่ ๆ คือต้องมีแผนการกับพวกเธอแน่นอน
“พ่อคะ พ่อพูดมาเลย” กู้เจาเจาเอ่ยปากพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันกับแม่พวกแก เลี้ยงพวกแกพี่น้องจนโต หาเมียให้ด้วย หน้าที่ของเราก็ถือว่าสำเร็จแล้ว พวกแกก็มีครอบครัวเป็นของตัวเอง จะให้ส่งเงินส่วนใหญ่ให้พ่อแม่อย่างเมื่อก่อนก็ไม่เหมาะสม พวกแกมีครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองที่ต้องดูแล”
“งั้นเริ่มจากเดือนนี้ คนละ 5 หยวนเป็นค่าน้ำค่าร้านอาหาร ที่เหลือจะใช้จ่ายยังไงก็จัดการกันเอง พวกแกก็ไม่เด็กแล้ว ควรจะเรียนรู้วิธีใช้เงินและบริหารบ้าน อยากกินดีอยู่ดีก็ต้องอาศัยความสามารถของตัวเอง ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าไปอิจฉาคนอื่น” เซี่ยเซิ่งหลินพูดจบก็มองไปที่กู้เจาเจาตรง ๆ
แทบจะพูดชัดเจนว่า ต่อไปพวกเขาจะต้องมีชีวิตดีกว่าเซี่ยเยี่ยนหลินแน่ ๆ อย่าไปอิจฉาริษยา
เจตนาของเซี่ยเซิ่งหลินชัดเจนมาก ให้ส่งค่าอาหารเดือนละ 5 หยวนต่อคน นอกนั้นนอกเหนือจากเรื่องกิน เรื่องอื่น ๆ พวกเขาไม่ต้องยุ่ง