“เซี่ยเยี่ยนผิง แกมันคนใจดำจอมปลอม แกจงใจยั่วยุให้แตกคอ แกกับเมียแกเห็นฉันไม่ได้ดี” ตู้วิ๋นเซิงพูดอย่างโกรธจัด
เซี่ยเยี่ยนผิงได้ยินก็หัวเราะเยาะ “ฉันทำเพื่อบ้าน เพื่อถ้าไม่ใช่เพราะตัวเธอเองไม่รักษาตัว คบหากับผู้ชายหลายคนไม่ชัดเจน งานจะได้หายไปหรือไง ตอนนี้ยกงานให้เยี่ยนถิงเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว เธอดี เยี่ยนถิงดี ทุกคนก็ดี”
“ความดีที่เธอมีต่อเยี่ยนถิง เธอรู้สึกได้ เยี่ยนถิงก็ไม่ใช่คนไม่รู้บุญคุณ คนในบ้านก็จะขอบคุณเธอ เธอจะอาละวาดไม่เลิกแบบนี้ทำไม? เธอนี่ไม่รู้จักโตจริงๆ” เซี่ยเยี่ยนผิงพูดวิจารณ์อย่างใจเย็น
ตู้วิ๋นเซิงได้ยินแล้วแทบจะอาเจียนเป็นเลือด “พวกแกทั้งบ้านรังแกฉัน พวกแกรู้ว่าเซี่ยเยี่ยนหลินไม่อยู่ เลยจงใจรังแกฉัน”
“พวกแกคิดว่าฉันง่ายที่จะรังแกเหรอ? ฉันบอกไว้เลย ต่อให้ไม่มีเซี่ยเยี่ยนหลิน ฉันยังมีพี่ชาย พวกเขาจะปกป้องฉัน ฉันจะกลับบ้านตู้” ตู้วิ๋นเซิงกัดฟันพูดแล้วจะเดินออกไปนอกประตู
“ได้ กลับไปเรียกพ่อแม่เธอมา ฉันจะถามด้วยว่าพี่ชายเธอเป็นยังไงบ้าง เธอทำให้ตระกูลเซี่ยเสียหน้า ให้พ่อแม่เธอมาอธิบายกับฉัน” เซี่ยเซิ่งหลินพูดเสียงเย็น
ต้องยอมรับว่าคำพูดของเซี่ยเยี่ยนผิงเข้าตำราเซี่ยเซิ่งหลิน ตู้วิ๋นเซิงตอนนี้เสียชื่อเสียงในโรงงาน ทำให้เขาที่เป็นพ่อสามีถูกหัวเราะเยาะไปด้วย ถ้าตู้วิ๋นเซิงยังทำงานในโรงงานวันไหร่ คนอื่นก็จะจำเรื่องนี้ได้วันนั้น แต่ถ้าตู้วิ๋นเซิงไม่ไปทำงาน คนในโรงงานก็จะค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไป