คนในตระกูลเซี่ยตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงหันมองตามสายตาของกู้เจาเจาไปยังตู้วิ๋นเซิง ทุกคนก็เข้าใจความหมายของกู้เจาเจาได้ในทันที
ตู้วิ๋นเซิงย่อมเข้าใจความหมายของกู้เจาเจาเช่นกัน นางตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนอย่างแรง "กู้เจาเจา เธอหมายความว่าไง? เธอจะมาแย่งงานของฉันเหรอ?"
"ฉันมีงานของตัวเอง จะไปแย่งงานเธอทำไมกัน?" กู้เจาเจาทำปากยู่
"ไม่อยากได้งานเหรอ?" กู้เจาเจาเลิกคิ้วมองเซี่ยเยี่ยนถิง
"นั่น... นั่นเป็นงานของพี่สะใภ้ใหญ่นี่นา" เซี่ยเยี่ยนถิงกัดฟันพูด
กู้เจาเจาเดินไปข้างหน้าเซี่ยเยี่ยนถิง ยื่นนิ้วขึ้นไปรับคางของเซี่ยเยี่ยนถิง ดวงตาเยือกเย็น "งานของหล่อนเธอยังไม่กล้าเอา แล้วเมื่อก่อนเธอกล้าแย่งงานของฉันได้ยังไง?"
เซี่ยเยี่ยนถิงสัมผัสได้ถึงความเย็นชาในคำพูดของกู้เจาเจา นางรู้สึกว่าถ้าตอบไม่ดี ตัวเองอาจจะจบชีวิตลง
"ไม่ใช่อย่างนั้น ฉัน ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" เซี่ยเยี่ยนถิงรีบส่ายหน้า
กู้เจาเจาหลอกตามองเซี่ยเยี่ยนถิง แล้วเอามือไปเช็ดกับตัวเซี่ยเยี่ยนถิง ดูท่าทางรังเกียจชัดเจนที่นิ้วเพิ่งแตะต้องเซี่ยเยี่ยนถิง เธอพูดประชดประชัน "เซี่ยเยี่ยนถิง เธอก็มีแต่ชะตาต้องไปอยู่ต่างจังหวัด ใครจะไปรู้ ให้โอกาสเธอก็ทำไม่เป็น"
เซี่ยเยี่ยนผิงไม่รู้ว่ากู้เจาเจาคิดจะทำอะไร แต่ที่แน่ๆ ต้องช่วยภรรยา
"เซี่ยเยี่ยนถิง เธอรีบไปขอร้องพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอสิ เธอดีกับพี่สะใภ้ใหญ่จะตาย ยังไม่ทันได้เข้าบ้านก็ชอบแล้ว ยังคอยปกป้องตลอด ตอนนี้งานของเขาทำเองไม่ได้ ให้เธอไปทำแล้วจะเป็นไรไป? ให้เธอทำยังดีกว่าให้คนนอกทำซะอีก" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดเสียงเรียบ