เซี่ยเยี่ยนถิงเห็นตู้วิ๋นเซิงเปลี่ยนไปก็โมโหขึ้นมาบ้าง "ตู้วิ๋นเซิง ตั้งแต่เธอรู้จักกับพี่ใหญ่ฉัน ฉันก็ดีกับเธอแค่ไหน วันแต่งงานเธอทะเลาะกับพี่สะใภ้รอง ฉันก็เข้าข้างเธอเสมอ ตอนนี้ฉันมีปัญหา ขอให้เธอช่วย เธอกลับบ่ายเบี่ยง เธอเป็นคนใจดำที่เสแสร้ง ต่อหน้าอย่างหนึ่ง ลับหลังอย่างหนึ่ง"
ตู้วิ๋นเซิงโกรธจนหน้าเบ้ "เธอดีกับฉัน เธอให้อะไรฉันบ้าง? แค่ปากดีเรียกพี่สะใภ้ๆ สองสามคำก็เรียกว่าดีแล้วเหรอ? ฉันยังให้ของขวัญเธอเลย ส่วนเธอไม่ยอมเสียอะไรสักอย่าง จะมาพูดว่าดีกับฉันได้ยังไง? แย่งงานฉันน่ะเหรอ? ความดีแบบนี้ฉันไม่ต้องการ"
ตอนที่ตู้วิ๋นเซิงเพิ่งรู้จักกับเซี่ยเยี่ยนถิง เธอให้ของขวัญจริง แม้จะเป็นแค่ยางรัดผมกับกิ๊บติดผมที่ไม่คุ้มค่า แต่ก็ยังมีอะไรให้ ส่วนเซี่ยเยี่ยนถิงให้อะไรล่ะ?
"เธอ...ตู้วิ๋นเซิง ตอนแรกถ้าฉันไม่พูดดีๆ กับแม่ให้เธอมากมาย แม่ฉันจะมองเธอหญิงเจ้าชู้หน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้ได้ยังไง ยังให้สินสอดเธอมากมายด้วย ตอนนั้นเธอยังหัวเราะเยาะพี่สะใภ้รองว่าไม่คุ้มค่า พี่สะใภ้รองของฉันดีกว่าเธอมาก อย่างน้อยก็รู้จักรักษาตัว ไม่เหมือนเธอที่ไปจีบผู้ชายคนนั้นคนนี้ไม่รู้จักจบ บางทีพี่ใหญ่ฉันอาจจะเห็นนิสัยจริงๆ ของเธอแล้วเลยไม่กลับบ้าน" เซี่ยเยี่ยนถิงโกรธมาก พูดแทงใจดำไม่เกรงใจ
มีแต่คนที่รู้จักเธอดีเท่านั้นที่รู้จุดอ่อนของเธอ เซี่ยเยี่ยนถิงกับตู้วิ๋นเซิงเคยเป็นพี่สะใภ้น้องสะใภ้ที่เข้ากันได้ดีอยู่พักหนึ่ง จึงรู้ว่าจะทิ่มแทงตู้วิ๋นเซิงตรงไหนถึงจะเจ็บที่สุด