บ้านของตระกูลเซี่ยกว้างคร่าวๆแค่เจ็ดสิบตารางเมตร เดิมทีเป็นโครงสร้างสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ห้องนอนใหญ่สองห้องหันไปทางทิศใต้มีหน้าต่างบานใหญ่ และอีกห้องหันไปทางทิศเหนือเล็กกว่า แสงก็สลัวหน่อย
ห้องนอนใหญ่หนึ่งห้องเป็นของเซี่ยเซิ่งหลินกับภรรยา อีกห้องเป็นของพี่น้องเซี่ยเยี่ยนหลิน ส่วนห้องเล็กเป็นของพี่น้องเซี่ยเยี่ยนถิง
เพราะพี่น้องสองคนต้องแต่งงาน ห้องของพี่น้องเซี่ยเยี่ยนถิงจึงถูกว่างไว้ให้เซี่ยเยี่ยนผิงเป็นห้องหอ ส่วนเซี่ยเซิ่งหลินกับภรรยากั้นห้องเล็กๆ ในห้องตัวเองให้พี่น้องสาวสองคนอยู่
เดิมทีการจัดการแบบนี้ก็ถือว่าปกติ แต่ทนไม่ได้ที่ตอนตกแต่งห้องหอ พ่อแม่ตระกูลเซี่ยไม่ถามสักคำ จัดห้องหันไปทางทิศใต้ให้เซี่ยเยี่ยนหลินโดยตรง
เซี่ยเยี่ยนหลินตอนนี้มีปากก็พูดไม่ขึ้น เพราะห้องหอของเขาดีจริงๆ สินสอดของสะใภ้ก็มาก ไม่มีทางโต้แย้ง จะบอกว่าพ่อแม่ลำเอียงก็ไม่ได้ เขาไม่เคยถ่อมตัว
หลี่หย่งเทาได้ยินก็ตบไหล่เซี่ยเยี่ยนผิงพูดว่า "นายเป็นคนดี แต่นายก็อย่าคิดมากเกินไป พ่อแม่ไม่ใช่ทุกคนที่สมควรเป็นพ่อแม่ คนที่แทงนายได้บ่อยที่สุดคือคนที่ใกล้ชิดนายที่สุด เพราะคนนอกนายจะระวังตัว ทำร้ายนายไม่ได้"
กู้เจาเจาได้ยินแล้วตาเป็นประกาย ผู้จัดการโรงงานคนนี้พูดเก่งดี
"เซี่ยเซิ่งหลิน การเป็นพ่อแม่ไม่ควรลำเอียงเกินไป ความไม่ปรองดองในครอบครัว พี่น้องแตกคอกัน ล้วนเกิดจากพ่อแม่รินน้ำไม่เสมอภาค เซี่ยเยี่ยนผิงเป็นคนดี กตัญญู นายอย่าทำให้เด็กหนาวใจเลย" หลี่หย่งเทาพูดอย่างจริงจัง