ไม่นาน รองผู้จัดการโรงงานทอผ้า หลี่หย่งเทา พร้อมด้วยผู้อำนวยการฝ่ายสตรี โจวเยว่ถง ก็มาถึงบ้านตระกูลเซี่ยอย่างเร่งรีบ
"เซี่ยเซิ่งหลิน เปิดประตู" หลี่หย่งเทาเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงใจ
เซี่ยเซิ่งหลินไม่อยากให้เรื่องอัปยศของครอบครัวรั่วไหลออกไป แต่คนมาเป็นถึงรองผู้จัดการโรงงาน เขาจะกล้าทำให้ขุ่นเคืองได้อย่างไร
ตอนนี้เซี่ยเยี่ยนผิงปล่อยเซี่ยเยี่ยนหลินแล้วลุกขึ้นยืน ทำท่าเรียบร้อยไปยืนอยู่มุมหนึ่งที่ไม่สะดุดตา คนที่จะจัดการเรื่องนี้มาแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องแข็งกร้าวแต่อย่างใด แค่แสร้งทำเป็นน่าสงสารก็พอ
"เซี่ยเซิ่งหลิน ครอบครัวคุณนี่ร้ายกาจไม่เบา ลูกสะใภ้แต่งเข้ามา คุณจะฆ่าก็ฆ่าได้เลย?" หลี่หย่งเทาสีหน้าเย็นชาเดินเข้ามา มองเซี่ยเซิ่งหลินด้วยแววตารังเกียจ
เซี่ยเซิ่งหลินได้ยินก็ตกใจจนรีบส่ายหน้า "ผู้จัดการหลี่ นี่มันเรื่องเข้าใจผิดใหญ่หลวงนะครับ เราเป็นครอบครัวที่สุจริต จะไปกล้าฆ่าคนได้ยังไงกัน? ลูกสะใภ้แต่งเข้ามาก็เป็นคนในบ้านเราแล้ว เรารักใคร่ทะนุถนอมยังไม่ทันเลย จะทำร้ายได้อย่างไร"
"ครอบครัวสุจริตงั้นรึ? แล้วนี่ลูกสะใภ้เพิ่งแต่งเข้าบ้าน ก็ถูกรักใคร่ทนุถนอมจนเข้าโรงพยาบาลเลยหรือ? เข้าโรงพยาบาลแล้วยังไม่เหลียวแล วิธีรักใคร่ลูกสะใภ้ของคุณนี่ช่างมีเอกลักษณ์โดดเด่นเสียจริง ให้ชื่อเสียงโรงงานทอผ้าเราเลยล่ะ" หลี่หย่งเทาเหน็บแนมเซี่ยเซิ่งหลิน
เซี่ยเซิ่งหลินสีหน้าแข็งทื่อ อยากจะอ้าปากแก้ตัว แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
ขณะนั้นเซี่ยเซิ่งหลินได้แต่แอบเสียใจ เขาไม่น่าไปฟังคำพล่ามของเมียที่บ้านเลย บอกว่าจะสั่งสอนกู้เจาเจาให้หลาบจำ จะได้ประพฤติตัวเรียบร้อยต่อไป แต่ตอนนี้กลายเป็นจุดอ่อนไปหมด