“ไม่ใช่ฉันจะหาเรื่อง แต่พวกเขาน่ะข่มเหงฉันเหลือเกิน ถ้าพวกเขามีความผิดแม้เพียงนิด ฉันก็คงไม่เรียกร้องหย่า ตอนนี้พวกเขายังทำกับฉันแบบนี้ ต่อไปก็คงหนักขึ้นอีก เพราะตีฉัน ทำร้ายฉัน พวกเขาไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป พ่อแม่ฉันเลี้ยงฉันมาอย่างยากลำบาก ไม่ใช่เพื่อส่งฉันมาให้ตระกูลเซี่ยทำร้ายจนตาย” กู้เจาเจากัดฟันพูด
“ฉันรู้ว่าเรื่องนี้เธอเสียใจมาก และเราจะไม่ปล่อยให้เธอเสียเปรียบฟรีๆ แน่นอน แต่เธอก็ควรรู้จักความพอดีด้วย ต่อให้เธอไม่สนใจอะไรแล้วจะเลิกกันไปเลย เงินชดเชยก็ไม่ใช่ว่าอยากได้เท่าไหร่จะได้เท่านั้น” โจวเยว่ถงก็รู้ว่าถ้าไม่ให้อะไรเลย กู้เจาเจาจะต้องไม่ยอมแน่นอน
เพราะคนที่แค่เรื่องสินสอดยังต้องก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนั้น พอเสียเปรียบใหญ่ขนาดนี้ จะให้ยอมความเงียบๆ ได้ยังไง
แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้กู้เจาเจาอ้าปากขอมากเกินไป โจวเยว่ถงจึงเตือนเธอตรงๆ ว่าอย่ามากเกินไป
กู้เจาเจาได้ยินแล้วก็เงียบ เธอรู้ว่าสามพันหยวนเป็นไปไม่ได้แน่นอน และตระกูลเซี่ยก็เอาเงินจำนวนนั้นไม่ออกด้วย ความคาดหวังของกู้เจาเจาอยู่ที่หกร้อยถึงแปดร้อย
“ป้า ชีวิตฉันช่างโชคร้าย ตอนแรกก็ดีๆ อยู่ กลับกลายมาเป็นคนป่วย จะต้องกินยาไปตลอด เดือนหนึ่งค่ายาก็หกหยวน ต่อไปชีวิตจะอยู่อย่างไรไหว! ท่านผู้นำต้องช่วยฉันด้วยนะ!!!” กู้เจาเจาตบขาแล้วร้องไห้ไม่หยุด
“เธออยากได้ค่าชดเชยแบบไหน บอกมาได้เลย เราจะช่วยเธอไปเจรจากับตระกูลเซี่ย” โจวเยว่ถงถามตรงๆ
“ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉัน ฉันแค่กลัวว่าตัวเองต้องกินยาไปนานๆ จะกลายเป็นภาระครอบครัวเล็กๆ ของตัวเอง ฉันเกลียด คนในตระกูลเซี่ยใจดำเกินไป ท่านผู้นำ ฉันเชื่อในตัวท่าน ท่านจะต้องช่วยฉันแน่นอน” กู้เจาเจาเช็ดน้ำตาพูด