อวี๋เยวี่ยชิวได้ยินแล้วสีหน้าก็ดำคล้ำ ลูกชายคนนี้คิดยังไงกับแม่กันแน่ โกรธจนเอื้อมมือไปบิดหูเซี่ยเยี่ยนผิง "เซี่ยเยี่ยนผิง ไอ้ลูกอกตัญญู เอาแต่เข้าข้างคนอื่น แกจะบอกว่าแม่ใจดำคิดแต่จะข่มเหงเมียแกใช่ไหม ข้าเคาะประตูห้องแกก่อนก็เพราะมันอยู่ใกล้แค่นั้นเอง ข้าจะเรียกพวกนางทั้งสองคนให้ตื่น ให้ตื่นพร้อมกัน"
อวี๋เยวี่ยชิวคราวนี้ไม่ได้โกหก ตอนนี้ที่นางมีต่อตู้วิ๋นเซิงนั้นก็ไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ เลยสักนิด จะไปให้สิทธิพิเศษอะไรก็คงไม่ใช่
เซี่ยเยี่ยนผิงเห็นท่าทางโกรธของอวี๋เยวี่ยชิวก็รู้ว่านางคงไม่ได้พูดโกหก
เขาค่อย ๆ หลุดจากการบิดหู พลางปลอบอวี๋เยวี่ยชิว "แม่ แม่เข้าใจผมผิดแล้ว เจาเจาเธอยังเด็ก แล้วก็ค่อนข้างจะเอาแต่ใจ ผมกลัวเธอทำงานไม่เป็นแล้วทำให้แม่โกรธ ก็เลยคิดจะให้พี่สะใภ้ใหญ่ทำข้าวก่อนแล้วค่อยสอนเธอไปด้วย"
"ในเมื่อแกตื่นแล้ว ก็ไปเรียกเมียแกเองสิ ส่วนข้าจะไปเรียกพี่สะใภ้ใหญ่ของแก" อวี๋เยวี่ยชิวส่งเสียงหึ ก่อนจะสะบัดมือเซี่ยเยี่ยนผิงออก
"รู้แล้ว" เซี่ยเยี่ยนผิงรับคำ แล้วเดินไปล้างหน้าที่ห้องครัว
อวี๋เยวี่ยชิวเดินไปถึงหน้าห้องเซี่ยเยี่ยนหลิน ก็ได้ยินเสียงเย้ายวนจากในห้อง สีหน้าของนางแข็งทื่อ มือที่ยื่นออกไปก็ค้างอยู่กลางอากาศ
อวี๋เยวี่ยชิวรู้สึกอึดอัดในใจ หายใจแทบไม่ทัน
ตู้วิ๋นเซิงนี่เป็นนางจิ้งจอกกลับชาติมาเกิดแน่ ๆ
แล้วลูกชายคนโตของนางเป็นแบบนี้ทุกวัน ร่างกายจะไม่ร่วงโรยหรือไง
จู่ ๆ อวี๋เยวี่ยชิวก็รู้สึกว่าที่กู้เจาเจาทำตัวซน ๆ แบบนั้นก็พอไหว ยังดีกว่าตู้วิ๋นเซิง