เซี่ยเยี่ยนผิงเห็นสีหน้านั้นก็ชะงัก ก่อนจะรีบเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ "เจาเจา คือว่า ฉัน แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย แล้วก็..."
กู้เจาเจาได้ยินก็ยิ้มบางๆ แล้วยื่นนิ้วหนึ่งนิ้วไปเกี่ยวคอเสื้อของเซี่ยเยี่ยนผิง ดึงเขาเข้ามาใกล้ สายตามองเขาอย่างมีเสน่ห์ "ตื่นเต้นอะไร? กลัวฉันจะกินเธอเหรอ?"
เซี่ยเยี่ยนผิงรู้สึกว่าหัวใจจะหยุดเต้นแล้ว
เจาเจ้ายิ้มแล้วสวยจริงๆ
วิญญาณแทบจะปลิว
นางจิ้งจอกที่เล่าลือว่าสามารถสะกดวิญญาณได้คงจะเป็นแบบนี้แหละ
แต่ก่อนเขาไม่เข้าใจว่าน้ำหนักของคำพูดประโยคนั้น "ตายใต้ดอกโบตั๋นก็ยอมเป็นผี" มันหนักแค่ไหน ตอนนี้เขาซาบซึ้งใจจริงๆ
"เจา...เจาเจา" เซี่ยเยี่ยนผิงหน้าแดงหูแดง ปากแห้งลิ้นกระด้าง รู้สึกขาอ่อนแรง
กู้เจาเจาหัวเราะอย่างมีเสน่ห์มากขึ้น เธอแนบริมฝีปากข้างหูเซี่ยเยี่ยนผิง ลมหายใจหอมกรุ่น "ชอบฉันไหม?"
"ชอบ" คำนี้เซี่ยเยี่ยนผิงตอบอย่างแน่นอน
"ชอบแค่ไหน?" กู้เจาเจาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
"ชอบมาก ชอบที่สุด อยากอยู่กับเจาเจาตลอดไป" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดอย่างจริงจัง
ไม่ต้องพูดถึง เซี่ยเยี่ยนผิงที่จริงจังและเขินอายแบบนี้น่าดึงดูดมาก ใบหน้าสวยๆ แต้มสีแดงเล็กน้อย ท่าทางอ่อนแอแบบนั้น ถ้าถูกแกล้งจนร้องไห้คงสวยน่าดู
กู้เจาเจาจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองชั่วร้าย
"เจาเจา" เซี่ยเยี่ยนผิงจับมือกู้เจาเจาไว้แน่น สายตาเร่าร้อน