"ฉันเก่งภาษาอังกฤษและเยอรมัน ฉันกำลังคิดว่าจะหางานแปลหรือแผนกการค้าต่างประเทศก็ได้" กู้เจาเจาพูดถึงแผนการของเธอ
เซี่ยเยี่ยนผิงได้ยินแล้วมองกู้เจาเจาด้วยความประหลาดใจมาก "เจาเจา เธอเก่งมากเลย"
ถึงจะจบมัธยมปลายเหมือนกัน แต่คะแนนภาษาอังกฤษของเซี่ยเยี่ยนผิงก็แค่ปานกลาง ทักษะการพูดยิ่งแย่ และตอนนี้ก็ลืมเกือบหมดแล้ว กู้เจาเจาบอกว่าเธอจะเป็นนักแปล แสดงว่าเธอไม่ใช่ระดับเด็กจบมัธยมปลายธรรมดาแน่นอน
หลังจากทำความรู้จักกันมาหลายวัน เซี่ยเยี่ยนผิงรู้ว่ากู้เจาเจาไม่ใช่คนชอบโอ้อวด ถ้าเธอบอกว่าเก่งภาษาอังกฤษและเยอรมัน นั่นก็แปลว่าเก่งจริงๆ เขาดูเหมือนจะได้ภรรยาที่เก่งมากๆ มาเป็นของตัวเอง และเขาเองก็มีสายตาที่ดี ที่เลือกภรรยาที่ทั้งสวยและเก่งคนนี้มา
คิดไปถึงว่าคนในตระกูลเซี่ยกลับดูถูกกู้เจาเจาเพราะไม่มีงาน พวกเขาใช้แค่สิ่งที่ตื้นเขินที่สุดมาวัดค่าของเจาเจาของเขา
"นายได้สมบัติล้ำค่าไปแล้ว รู้ไหมเนี่ย?" กู้เจาเจาหัวเราะพลางจิ้มที่ตัวเซี่ยเยี่ยนผิง
เซี่ยเยี่ยนผิงพยักหน้า "ใช่ เจาเจาคือสมบัติล้ำค่า" สมบัติของเขา
สองคนเล่นกันอยู่สักพัก ก็ได้ยินเสียงเรียกของอวี๋เยวี่ยชิวดังมาจากนอกประตู "มากินข้าวได้แล้ว"
อวี๋เยวี่ยชิวตั้งใจเรียกเสียงดังมาก คิดว่าน่าจะเรียกให้คู่นั้นตื่น แต่เสียดายที่คู่นั้นไม่รู้สึกถึงความตั้งใจของอวี๋เยวี่ยชิวเลย ตอนที่กู้เจาเจาและเซี่ยเยี่ยนผิงนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว ก็ยังไม่เห็นคู่นั้น