กู้เจาเจามองดูเซี่ยเยี่ยนผิงกำลังสารภาพรักอย่างจริงจัง หัวใจของเธอเต้นพลาดจังหวะไปหนึ่งครั้ง เธอรู้สึกว่าแก้มของตัวเองเริ่มร้อนขึ้นอีกครั้ง
หมาป่าน้อยที่สวยและว่านอนสอนง่ายพูดว่าชอบเธออย่างจริงจัง มันต้านทานได้ยากจริงๆ
พูดตามตรง ไอ้คนนี้พูดว่าชอบเธอ พูดได้ลื่นปากขึ้นเรื่อยๆ
กลายเป็นคนไม่ดีแล้ว
“ถึงเวลาไปทำงานแล้ว นายรีบไปทำงานเถอะ ไม่งั้นจะสายเอา” กู้เจาเจาพูดพร้อมกับผลักเซี่ยเยี่ยนผิงไปทางประตูใหญ่
เซี่ยเยี่ยนผิงมองท่าทางของกู้เจาเจาแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง
ดูเหมือนว่าเจาเจาจะไม่ได้ไม่มีความรู้สึกกับเขาเลย ดีจริงๆ
“อืม ฉันจะไปแล้ว เจาเจาเด็กดี รอฉันอยู่ที่บ้านนะ” เซี่ยเยี่ยนผิงพูดจบก็ลูบหัวกู้เจาเจาอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็เดินออกจากบ้านไป
กู้เจาเจากดหน้าอกที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะของตัวเอง ในที่สุดก็ไปแล้ว ถ้าไม่ไปละก็ หัวใจของเธอคงจะกระโดดออกมาจากอกแล้ว
กู้เจาเจาเหลือบมองเซี่ยเยี่ยนหลินและตู้วิ๋นเซิงสองคนที่ถูกอวี๋เยวี่ยชิวปิดกั้นอยู่ที่หน้าประตูห้อง อวี๋เยวี่ยชิวตอนนี้กำลังชี้นิ้วด่าทั้งสองคนอย่างดุเดือดจนน้ำลายกระเด็น เซี่ยเยี่ยนหลินและตู้วิ๋นเซิงทั้งสองคนถูกด่าจนก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงย
เซี่ยเยี่ยนหลินก็ยังคงงุนงงในตอนนี้ เขาไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้หรือหลงใหลในสีกายนิ หุ่นของตู้วิ๋นเซิงก็ดีจริง แต่ก็ไม่ถึงขั้นทำให้เขาสูญเสียสติ และถูกจับได้อยู่บนเตียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซี่ยเยี่ยนหลินทั้งอับอายและลำบากใจ หน้าตาของเขาที่มีชีวิตมาถึงยี่สิบปีได้หมดไปในสองวันนี้
ช่างน่าอับอายจริงๆ กู้เจาเจาหยิบเมล็ดทานตะวันออกมาจากกระเป๋าแล้วเคี้ยวพลางดูเรื่องสนุกไปพลาง