เซี่ยชิงไป๋มองท่าทางโกรธจัดของเหมิงเถาแล้วก็ถอนหายใจ หากครอบครัวตัวเองเจอเรื่องแบบนี้ เขาเองก็คงโกรธไม่แพ้กัน แต่ในฐานะผู้ใหญ่ เขาจำเป็นต้องเก็บกวาดเศษปัญหาให้กับลูกหลานที่ไม่รู้จักคิดเหล่านี้
"ท่านญาติผู้ใหญ่ ผมรู้ว่าท่านโกรธมาก ครอบครัวเหมิงก็เสียใจไม่น้อย ผมรับประกันได้ เพียงแต่เด็กสองคนกว่าจะมีใจให้กันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เยี่ยนถิงรู้ผิดแล้ว ต่อไปนี้เธอจะตั้งใจใช้ชีวิตกับจื่อหยวนให้ดี ส่วนทางตระกูลเซี่ย เซี่ยเยี่ยนหลินถูกผมไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว ต่อไปตระกูลเซี่ยจะไม่มีคนผู้นี้อีก ท่านอยากจะจัดการเขายังไงก็ได้ ผมไม่มีคำคัดค้านแม้แต่คำเดียว คนอื่นๆ ในตระกูลเซี่ยก็จะไม่มีความเห็นใดๆ เช่นกัน" เซี่ยชิงไป๋พูดถึงจุดยืนของตัวเองออกมาตรงๆ
ครอบครัวเหมิงไม่เพียงแต่ฐานะดี นิสัยของเหมิงจื่อหยวนเด็กคนนั้นก็ไร้ที่ติ ยกเว้นหน้าตาแล้ว เซี่ยเยี่ยนถิงไม่มีอะไรให้นายหน้าได้อีก และพูดกันตามตรง หากไม่ใช่เพราะหน้าตา เซี่ยเยี่ยนถิงจะมีสิทธิ์ได้แต่งเข้าตระกูลเหมิงหรือ?
"ไม่ล่ะ เมื่อหย่ากันแล้ว ก็แปลว่าวาสนาของพวกเขาจบลงเท่านี้ ไม่ต้องฝืนกันอีก" เหมิงเถาพูดเสียงเย็นชา
เขาส่งลูกชายไปกินทรายที่ตะวันตกเฉียงเหนือก็เพื่อจะตัดขาดกับตระกูลเซี่ย ลำบากเหลือเกินกว่าความสัมพันธ์จะขาดสะบั้นลง เขาไม่อยากไปต่อสายสัมพันธ์นี้อีก
เซี่ยชิงไป๋เห็นท่าทีของเหมิงเถาแข็งกร้าวก็ถอนหายใจ แล้วส่ายหน้าใส่เซี่ยเยี่ยนถิง "กลับไปเถอะ ต่อไปเวลาจะทำอะไรให้คิดให้รอบคอบก่อนแล้วค่อยตอบ เอาแค่นี้แหละ"