ตู้วิ๋นเซิงรู้ดีว่าหากไม่มีตระกูลเซี่ย เธอคนเดียวคงเลี้ยงลูกหลายคนไม่ไหว แถมยังไม่มีที่อยู่ด้วย เซี่ยเยี่ยนหลินเพิ่งเข้าร่วมคณะกรรมการปฏิวัติได้ไม่นาน สิทธิประโยชน์ที่ได้มายังมีจำกัด พวกเขายังต้องพึ่งพาตระกูลเซี่ยในการใช้ชีวิต ไม่มีทางตัดขาดกับตระกูลเซี่ยเด็ดขาด
"ที่นี่ไม่มีสิทธิ์ให้เธอพูด" เซี่ยชิงไป๋มองตู้วิ๋นเซิงด้วยสายตาเหยียดหยัน ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่คนอยู่ในกรอบเหมือนกัน
"คุณปู่ ต่อให้ท่านไม่พอใจพวกเรา ก็ขอให้มองหน้าเหลนน้อยเหล่านี้ด้วย ให้อภัยพวกเราเถอะ ท่านนี่จะบีบให้พวกเด็ก ๆ ตายอยู่แล้ว" ตู้วิ๋นเซิงอุ้มลูกสองคนแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นทันที
เซี่ยชิงไป๋มองเด็กในอ้อมแขนของตู้วิ๋นเซิง เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยอย่างใจเย็น "พวกเธอเลี้ยงไหวก็เลี้ยง เลี้ยงไม่ไหวก็บอกฉัน ฉันจะหาครอบครัวดี ๆ รับพวกเขาไปเลี้ยงเอง จะปล่อยให้พวกเขาอดตายไม่ได้"
อันที่จริงเซี่ยชิงไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะรักเหลนน้อย พวกเขาเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ แต่เขารู้ดีกว่า เหลนน้อยไม่ใช่ร่มคุ้มกันความผิดของเซี่ยเยี่ยนหลิน เหลนน้อยบริสุทธิ์ แต่เซี่ยเยี่ยนถิงไม่บริสุทธิ์หรือ? เซี่ยหงอู๋ไม่บริสุทธิ์หรือ?
หากปล่อยเซี่ยเยี่ยนหลินไปครั้งนี้ ครั้งหน้าเซี่ยเยี่ยนหลินก็ยังจะคิดเล่นเล่ห์กับคนในครอบครัวอีก เพราะตราบใดที่ลูกชายเขายังอยู่ คนในตระกูลเซี่ยก็จะให้อภัยเขา นี่เป็นสิ่งที่ทำไม่ได้เด็ดขาด การทำแบบนี้มีแต่จะตามใจเซี่ยเยี่ยนหลินให้ยิ่งกล้าเหิมเกริมมากขึ้น
เขารับได้ที่หลานชายจะเห็นแก่ตัวบ้าง คนเราไม่เห็นแก่ตัวเองแล้วฟ้าดินก็จะทำลาย เอาแค่เห็นแก่ตัวนิดหน่อยเขารับได้ แต่ที่เขารับไม่ได้เด็ดขาดคือคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์จนกล้าขายแม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง คนแบบนี้หมดสิ้นซึ่งสิ่งต้องห้ามและไร้มนุษยธรรม คนแบบนี้ห้ามอยู่ในตระกูลเซี่ยเด็ดขาด เพราะจะกลายเป็นหายนะของทั้งตระกูลเซี่ย