วันรุ่งขึ้น เซี่ยเยี่ยนผิงที่กินอิ่มนอนหลับเต็มตื่นก็ดูสดชื่น รอยยิ้มสดใส ทุกคนมองออกว่าเขาดีใจมาก
“พี่รอง เช้าขนาดนี้ ดีใจอะไรขนาดนั้น เจอเงินตกหรือไง?” เซี่ยเยี่ยนถิงอดสงสัยไม่ได้ เซี่ยเยี่ยนผิงแต่ก่อนเย็นชา ดูไม่มีอารมณ์ พอแต่งเมียแล้วก็ชอบพูดเสียดสีใส่คน ปากมีพิษ แต่ตอนนี้ยิ้มอย่างคนโง่ๆ เธอเกือบจำเซี่ยเยี่ยนผิงไม่ได้แล้ว
เซี่ยเยี่ยนผิงเลิกคิ้ว “เจอเงินตกอะไรกัน” พูดจบก็ฮัมเพลงเข้าครัว ผ่านไปสักพักก็ยกชามไข่ต้มน้ำตาลทรายแดงออกมา
คนอื่นๆ ในตระกูลเซี่ยตื่นกันแล้ว เห็นไข่ต้มน้ำตาลทรายแดงที่เซี่ยเยี่ยนผิงต้ม อวี๋เยวี่ยชิวอดสงสัยไม่ได้ “ไข่ต้มน้ำตาลทรายแดงมาจากไหน?” เธอไม่เห็นจะให้เขามีเลย
“ซื้อเองสิ” เซี่ยเยี่ยนผิงตอบตรงๆ “พ่อบอกไว้แล้วว่า จะอยู่ดีหรือแย่ก็ขึ้นกับตัวเอง ผมซื้อเองมีปัญหาอะไร?”
กฎที่เซี่ยเซิ่งหลินตั้งไว้ ใครจะกล้าว่ามีปัญหา
อวี๋เยวี่ยชิวมองไข่ต้มน้ำตาลทรายแดงของเซี่ยเยี่ยนผิงแล้วอดพูดไม่ได้ “จะต้มก็ต้ม แต่ชามเดียวใส่ไข่สามฟอง ลูกนี่มันสิ้นเปลืองจริงๆ”
เซี่ยเยี่ยนผิงอยากร้องบอกว่า เมื่อคืนเมียผมเหนื่อย ต้องบำรุง แต่คิดว่าถ้าพูดแบบนั้น กู้เจาเจาคงเตะเขาตายแน่นอน
“ฟองเดียวจะพออะไร กินก็ต้องให้หายอยาก อีกอย่างตอนนี้ผมกับเมียก็หาเงินเอง กินไข่ไม่กี่ฟองไหวอยู่แล้ว” เซี่ยเยี่ยนผิงเถียงกลับเสียงแข็ง