"พอได้แล้ว แค่ไข่ไม่กี่ฟอง จะทะเลาะอะไรกันนักหนา ตู้วิ๋นเซิง สภาพครอบครัวเราก็เท่านี้ ให้เธอวันละฟองก็พอแล้ว ถ้ากินไม่อิ่มก็ซื้อเองสิ เงินที่เธอกับเหยี่ยนหลินหามาได้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ อยากกินอะไรจะซื้อไม่ได้หรือไง เรื่องแค่นี้จะทะเลาะกันทำไม" เซี่ยเซิ่งหลินอดขมวดคิ้วไม่ได้ เรื่องแค่นี้จะทะเลาะกันได้ยังไง
แล้วที่กู้เจาเจาพูดมานั้นก็มีเหตุผล แต่เขากลัวว่ากู้เจาเจาจะปากไม่ดี พูดอะไรออกมาโดยไม่คิด ใครจะรู้ว่าเธอจะพูดอะไรออกมาอีก เขารู้สึกได้ว่าถ้าปล่อยให้กู้เจาเจาพูดต่อไป ผู้หญิงในบ้านคงจะก่อการกบฏกันหมด
"ฉันว่าเธอพวกเราก็ว่างกันเกินไป ไม่ทำงานหรือไง รีบกินให้อิ่มแล้วไปทำงานกันได้แล้ว" เซี่ยเซิ่งหลินพูดอีกประโยคหนึ่ง
กู้เจาเจาหันไปมองเซี่ยเยี่ยนผิงอย่างเอาเรื่อง ทั้งหมดก็เพราะเซี่ยเยี่ยนผิงทำเกินจริง ราวกับว่าเธอเป็นอะไรไปเมื่อวาน ไอ้บ้าเอ๊ย อยากให้ใครต่อใครรู้เรื่องเมื่อวานทั้งหมดเลยใช่ไหม
เซี่ยเยี่ยนผิงมองกู้เจาเจาอย่างน้อยใจ เขาแค่อยากจะเห็นใจภรรยาตัวเองแล้วมันผิดตรงไหน? อยากจะรักและสงสารภรรยาแล้วมันผิดหรือไง? เจ้าตัวยุ่งนี่ ถ้าไม่ใช่เพราะมันเรื่องมาก เจาเจ้าจะรังเกียจเขาไหม เซี่ยเยี่ยนผิงจ้องตาดุไปที่ตู้วิ๋นเซิง
ตู้วิ๋นเซิงเห็นท่าทางที่เซี่ยเยี่ยนผิงปกป้องกู้เจาเจา ก็รู้สึกเหนื่อยใจอีกครั้ง เธอเก่งและตั้งท้องได้ แต่สามีไม่ได้อยู่ข้างกาย แล้วจะมีประโยชน์อะไร? เธอนึกถึงเซี่ยเยี่ยนหลินขึ้นมาทันใด อารมณ์ก็ห่อเหี่ยวลงทันที
ตอนนี้ก็ไม่ทะเลาะต่อแล้ว คนเดียวจะสู้สองคนได้ยังไง ไม่รู้ว่าเซี่ยเยี่ยนหลินจะกลับมาเมื่อไหร่