เจียงหรูชุนจัดการกับกู้เจาเจาไม่ได้ สุดท้ายก็เดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย นั่งลงที่โต๊ะอาหาร เห็นได้ชัดว่านั่งรอกินข้าวอยู่
อวี๋เยวี่ยชิวมองเจียงหรูชุนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารแล้วสีหน้าดำคล้ำ ยายแม่สามีคนนี้ช่างไม่รู้จักกาลเทศะจริงๆ ไหนมีใครมาบ้านคนอื่นตอนเวลากินข้าวแล้วไม่เอาข้าวของมาด้วย ไม่รู้จักอาย
“คุณยายสามี ถึงเวลากินข้าวแล้ว ถ้าอยู่บ้านคนอื่นไม่กลับ คนที่บ้านคงเป็นห่วงนะคะ” ในเมื่อคุณไม่ยอมไปเอง ก็ต้องให้เธอไล่แล้วล่ะ อวี๋เยวี่ยชิวยิ้มปลอม
เจียงหรูชุนมองอวี๋เยวี่ยชิวอย่างดูถูก “แม่สามี ฉันเพิ่งจะมาครั้งแรกเธอก็ไล่ฉันแล้วเหรอ ตระกูลเซี่ยจนถึงขนาดนั้นเลยหรือไง ไม่มีความสามารถเลี้ยงข้าวแม่สามีสักมื้อ? ฉันไม่ได้จะกินโต๊ะจีนอะไร แค่กับข้าวบ้านๆ ก็พอ ไม่ใช่สิ ไม่ใช่สิ ตระกูลเซี่ยแม้แต่กับข้าวบ้านๆ ก็ยังเลี้ยงไม่ได้? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ฉันจะได้ออกไปบอกต่อให้คนอื่นรู้ จะได้ไม่มีใครตาบอดมาบ้านเธออีก”
เจียงหรูชุนคิดว่า เธอแค่สู้กู้เจาเจาคนหน้าด้านไม่ได้ อวี๋เยวี่ยชิวคำนวณอะไร
อวี๋เยวี่ยชิวชะงัก ยายแก่บ้านกู่นี่ ไร้ยางอายจริงๆ เธอพูดขนาดนี้แล้วยังจะยอมรับบังคับอยู่กินข้าวที่ตระกูลเซี่ยอีก ยังจะว่าตระกูลเซี่ยจน ตระกูลกู้ต่างหากที่เป็นพวกจน ถึงต้องมาอาศัยกินข้าวที่บ้านคนอื่น
สมแล้วที่เลี้ยงหลานสาวอย่างกู้เจาเจาได้ ตระกูลกู้ไม่มีคนดีสักคน
อวี๋เยวี่ยชิวพยายามยิ้มออกมา “จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ ฉันแค่กังวลว่าคุณยายไม่อยู่บ้าน คนที่บ้านจะร้อนใจ”