ฉีโยวเฉวียนเดินเข้ามาในบ้านก็วางมาดนั่งเบาะหัวโซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างมีอำนาจ ท่าทางดุดัน
“พวกคุณเป็นใครกันแน่ มาหาฉันมีเรื่องอะไร พูดให้ชัด” เซี่ยเซิ่งหลินกัดฟันพูด
“เซี่ยเซิ่งหลิน วางใจได้ พวกเรามาทำธุระ ไม่ได้มาหาเรื่อง ฉันแค่อยากถามว่าเมื่อไหร่คุณจะโอนงานให้ฉัน ลูกฉันรองานนี้อยู่” ฉีโยวเฉวียนพูดตรงประเด็นไม่พูดพล่าม
เซี่ยเซิ่งหลินถึงกับงง คำว่าโอนงานให้เขาหมายความว่ายังไง เขาฟังไม่เข้าใจความหมายของคนตรงหน้าเลย
พอฉีโยวเฉวียนอธิบายละเอียด เซี่ยเซิ่งหลินฟังจบแทบจะสลบทั้งยืน เซี่ยเยี่ยนหลินขายงานของเขาไปแล้ว คนพวกนี้มาขอโอนงาน
เซี่ยเซิ่งหลินไม่เชื่อคำพูดของคนพวกนี้แน่นอน เขาบอกว่าเขาจะขอเจอเซี่ยเยี่ยนหลิน
แต่ช่วงนี้เซี่ยเยี่ยนหลินจะอยู่บ้านได้ยังไง เขาหลบหนีออกไปแล้ว
ฉีโยวเฉวียนหยิบใบเสร็จรับเงินที่เซี่ยเยี่ยนหลินเขียนไว้ และจดหมายที่เซี่ยเยี่ยนหลินเขียนถึงเซี่ยเซิ่งหลินออกมา “ท่านแก่เซี่ย นี่คือใบเสร็จที่ลูกชายคุณเขียน และจดหมายที่ลูกชายคุณเขียน ลายมือลูกชายแท้ๆ ของคุณ คุณจำได้ใช่ไหม”
ฉีโยวเฉวียนโยนใบเสร็จที่เซี่ยเยี่ยนหลินเขียนไว้ตรงหน้าเซี่ยเซิ่งหลิน เซี่ยเซิ่งหลินมือสั่นหยิบใบเสร็จและจดหมายขึ้นมา พออ่านหมดหัวใจที่แขวนไว้ก็จบสิ้นลง
ในจดหมายเซี่ยเยี่ยนหลินเขียนว่าเขากู้เงินเพื่อซื้อนมผงให้ลูก เป็นหนี้นอกระบบ พอจ่ายไม่ไหว สุดท้ายจนปัญญาต้องขายงานของเขา เซี่ยเยี่ยนหลินตั้งใจจะขายงานของตัวเอง แต่เพราะเขาถูกจับได้ว่าขโมยของ จึงทำให้งานกลายเป็นถูห้องน้ำฝ่ายพลาธิการ งานเขาไม่ดี ขายก็ไม่ได้เงินพอใช้หนี้นอกระบบ