“พ่อ ไม่เอาก็ได้ ที่พูดมาก็เพราะเราทำให้เยี่ยนผิงลำบาก” เซี่ยเยี่ยนหลินถอนหายใจ
เซี่ยเซิ่งหลินตะลึง ไม่ใช่เพราะเซี่ยเยี่ยนหลินเปลี่ยนไปพูดจาดี ๆ หรือนี่?
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดว่าเซี่ยเยี่ยนหลินทำไมพูดดี เขาอยากหนีจากความคิดนั้น คิดแค่ว่าอย่าให้ต้องไปขอยืมเงินน้องรองก็พอ
“ตู้วิ๋นเซิง ใจเธอมันทะเยอทะยานเกินไป ฉันบอกเธอเลย เธอต้องอยู่บ้านเลี้ยงลูก ถ้ายังคิดจะออกไปข้างนอกอีก ก็ไม่ต้องกินข้าว ฉันให้เธอกินอิ่มจนเกินไป เลยได้ใจออกไปเที่ยวเตร่” เซี่ยเซิ่งหลินพูดจบก็หันไปมองตู้วิ๋นเซิง
ตู้วิ๋นเซิงได้ยินแล้วสีหน้าแข็งทื่อ ต่อให้ตระกูลเซี่ยขังเธอไว้ในห้อง เธอก็ยังหาทางออกไปข้างนอกได้ แต่ถ้าตระกูลเซี่ยไม่ให้ข้าวเธอกิน นี่เธอทนไม่ไหวจริง ๆ
“พ่อ หนูต้องให้นมลูก ถ้าหนูไม่กิน ลูกจะกินอะไร?” ตู้วิ๋นเซิงรีบพูดเสียงร้อน
“หน้าที่สำคัญที่สุดของเธอตอนนี้คือเลี้ยงลูกให้ดี ถ้าเธอไม่อยากเป็นแม่ที่ดี ก็อย่าหวังจะได้กินของดี ๆ” เพื่อให้ตู้วิ๋นเซิงเลี้ยงลูกได้ดี อาหารของเธอในตระกูลเซี่ยจึงพิเศษสุด
ถึงตู้วิ๋นเซิงอาจจะเบื่ออาหารพวกนั้น แต่มันคือของดีทั้งนั้น
ตู้วิ๋นเซิงลังเล เธออยากหางานทำ อยากกลับไปเป็นตัวเองที่มั่นคงเหมือนเคย เธอคิดว่าที่ตกมาอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะไม่มีงาน ไม่มีรายได้ ถ้าเธอมีงาน ทุกอย่างจะดีขึ้นไหม