"อับอายกันพอแล้วหรือยัง กลับบ้านไปให้หมด" เซี่ยเซิ่งหลินขี้หน้าเขียวด้วยความโกรธ จ้องเขม็งดุจมีดที่คมกริบ เหลียวมองทุกคนในตระกูลเซี่ยราวกับจะเฉือนเนื้อ
เซี่ยเซิ่งหลินรู้ดีว่าถ้าเรื่องนี้จัดการไม่ดี งานของเขาอาจได้รับผลกระทบ
ตอนนี้ท่านผู้นำเบื้องบนเริ่มไม่พอใจเขามากขึ้นทุกที
เซี่ยเยี่ยนถิงมองหน้าบิดาที่เคร่งเครียดราวเมฆดำคล้อยฟ้า รู้สึกหวาดกลัว ขณะที่อวี๋เยวี่ยชิวตั้งสติได้แล้ว แต่สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก
ตู้วิ๋นเซิงเองก็สีหน้าไม่สู้ดีนัก ตอนนี้เสมือนมีข้อผิดพลาดอยู่ในกำมือของคนตระกูลเซี่ย ต่อไปนี้ชีวิตคงไม่ราบรื่น ส่วนเรื่องงานที่จะยกให้กันนั้น ไม่มีทาง
ทุกคนเดินกลับบ้านอย่างระมัดระวัง เซี่ยเซิ่งหลินปิดประตูห้องทันที แล้วจ้องมองทุกคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
"ตู้วิ๋นเซิง เล่นงานพวกเราจนหัวหมุนทั้งครอบครัว สบายใจนักสิ" เซี่ยเซิ่งหลินนั่งลงบนเก้าอี้เอนในห้องโถง ท่าทางองอาจแต่สีหน้าหมองคล้ำ
ตอนนี้เซี่ยเซิ่งหลินรู้สึกไม่ดีจริง ๆ เขารู้สึกเหมือนถูกหลอกใช้
หากว่ากู้เจาเจาเป็นคนไม่เชื่อฟัง ทำตามใจชอบ ไม่เห็นแก่ส่วนรวม อย่างน้อยกู้เจาเจาก็แสดงออกมาตรง ๆ ต้องการอะไรก็เห็นชัดเจน คนแบบนี้จัดการง่าย แค่ไม่ไปยุ่งด้วยก็พอ
ส่วนตู้วิ๋นเซิงก็เหมือนงูพิษในท่อระบายน้ำ เธอต้องการอะไรก็ไม่อาจรู้ได้ แล้วก็ถูกเธอใช้โดยไม่รู้ตัว คนที่คิดร้ายลึกซึ้งแบบนี้ต่างหากที่น่ากลัวที่สุด
ตู้วิ๋นเซิงนิ่งเงียบ ตอนนี้พูดอะไรก็ผิดไปหมด
"ตู้วิ๋นเซิง เธอบอกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะพวกเราลำเอียง เธอพูดถูก งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปหาพ่อแม่เธอคุยให้รู้เรื่อง ขอสินสอดที่ให้เธอเพิ่มคืนมา จะได้ไม่ต้องให้สองตาคนนี้ทำร้ายเธอ" เซี่ยเซิ่งหลินพูดเสียงเย็น