ตอนเย็น กู้เจาเจาเลิกงานก็ได้ยินเหล่าป้าๆ ในลานบ้านพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เหล่าป้าๆ เล่าอย่างมีชีวิตชีวา สนุกมากทีเดียว
กู้เจาเจาแค่นึกถึงภาพนั้นก็รู้สึกสนุก เซี่ยเซิ่งหลินกับอวี๋เยวี่ยชิวน่าจะแทบโกรธตายแล้ว
ใครใช้ให้เข้าข้างกันขนาดนั้น สมน้ำหน้า
อวี๋เยวี่ยชิวเห็นกู้เจาเจายืนคุยอยู่ที่หน้าประตูอย่างเมามันก็อดโกรธไม่ได้ "คนบ้านรอง เลิกงานแล้วยังไม่รีบกลับบ้านอีก อยู่นานกับพวกปากมากพวกนั้น ระวังจะติดนิสัยไม่ดีตามไปด้วย"
อู๋เจินอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วไม่พอใจนัก "พูดถึงใครกัน? จะพูดว่าใครไม่ดี ก็ไม่มีใครเทียบได้กับลูกสะใภ้ใหญ่สุดที่รักของเธอหรอกนะ นี่เธอจ่ายแพงลิบเพื่อให้ลูกชายได้ตัวมาเลยเชียว"
"เจาเจา เธอเป็นคนพูดตรงๆ เล่นไม่เกมกับพวกที่หัวคิดสกปรกแบบนั้น ต่อไปทำอะไรให้รอบคอบหน่อย อย่าให้เขาหลอกด้วยคำพูดไม่กี่คำ" อู๋เจินอวิ๋นกำชับ
"ป้า ข้าว่าพี่สะใภ้ใหญ่คงเรียกกลับไปกินข้าวแล้ว ฉันไปก่อนนะ" กู้เจาเจายิ้ม ไม่พูดอะไรต่อ
อู๋เจินอวิ๋นไม่กักตัวกู้เจาเจา เธอยิ้มโบกมือให้ "ได้ เธอกลับไปเถอะ ไว้มีโอกาสค่อยคุยกันใหม่"
"พ่อ แม่ ฉันกลับมาแล้ว พวกท่านไม่มีอะไรจะพูดกับฉันหน่อยเหรอ? ยังไงก็เถอะ เมื่อเทียบกับคนนอก ฉันอยากฟังคนในครอบครัวมากกว่า" กู้เจาเจายกมุมปากเป็นโค้งสวย อารมณ์ดีเหลือเกิน
"ก็อย่างที่เธอได้ยินไงล่ะ" เซี่ยเซิ่งหลินรู้สึกหนักใจ
ปกป้องแล้วปกป้องเล่า สุดท้ายกลับได้คนเนรคุณ เขารู้สึกเหมือนกู้เจาเจากำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่