อวี๋เยวี่ยชิวมองดูผู้ชายเป็นพรวนที่อยู่ตรงหน้า ในเมื่อตู้วิ๋นเซิงท้อง พี่ชายแท้ ๆ ของบ้านเกิดมาหาเธอก็พอทนได้ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องก็ยังยอม แต่พี่ชายข้างบ้านคนนั้นที่หอบของมาดูแลเป็นตั้งมากมายนี่มันหมายความว่ายังไงกัน?
อวี๋เยวี่ยชิวกัดฟัน "พวกนายเดินผิดบ้านกันหรือเปล่า?"
อวี๋เยวี่ยชิวหวังแค่ให้ผู้ชายพวกนี้อ่านสถานการณ์ออกแล้วรีบไปให้พ้นเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ไม่ว่าเมื่อก่อนพวกเขาจะมีความสัมพันธ์อะไรกับตู้วิ๋นเซิง ตู้วิ๋นเซิงก็แต่งงานไปแล้ว คนพวกนี้ควรจะรู้จักห่างออกไปแล้วไสหัวไปซะ
"นี่คือบ้านของน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของตู้วิ๋นเซิงใช่ไหม ผมเป็นหลานชายของคุณลุงทวดของป้าของอาเธอ ถือว่าเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของวิ๋นเซิง พอรู้ว่าวิ๋นเซิงท้องก็เลยมาหาหน่อย" ชายคนที่มายิ้มแย้มพร้อมกับยื่นของพะรุงพะรังให้อวี๋เยวี่ยชิว
แต่อวี๋เยวี่ยชิวสมองตื้อไปหมด นี่มันอะไรกันเนี่ย? พี่ลูกพี่ลูกน้องอะไรกันนักหนา ญาติห่าง ๆ กันขนาดนั้นมันจะมีเยื่อใยอะไรกัน?
แล้วมองดูของในมืออีกฝ่าย ปริมาณไม่น้อยและล้วนเป็นของดี ๆ ทั้งนั้น นมข้นหวาน ขนม น้ำตาลทรายแดง คุกกี้ ไข่ ของพวกนี้ต้องใช้เงินไม่น้อย ถ้าไม่ใช่ญาติกันจริง ๆ ใครจะเอาของแพง ๆ มาให้ขนาดนี้? อวี๋เยวี่ยชิวรู้สึกได้ทันทีว่าหัวลูกชายตัวเองเริ่มเขียวแล้ว
อู๋เจินอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ้มแก้มแทบแตก ยิ่งเห็นหนุ่ม ๆ ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรหอบของมีค่าไปเยี่ยมหญิงสาวท้องอ่อน ๆ แบบนี้ ยิ่งดูยิ่งได้เรื่อง