กู้เจาเจาทำหน้าน้อยๆ พูดกับเซี่ยเยี่ยนผิงว่า "เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เซี่ยเยี่ยนผิงพยักหน้า "ชัดมาก"
"ฉันก็แค่รู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก" กู้เจาเจากะพริบตาใส่เซี่ยเยี่ยนผิง
เซี่ยเยี่ยนผิงแม้จะงงว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับความเก่งของเจาเจา แต่ก็ไม่ขัดใจที่จะชมภรรยา เขายื่นมือไปหยิกปลายจมูกที่เชิดขึ้นของกู้เจาเจาเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู "ใช่ เจาเจาเก่งมาก"
อีกด้านหนึ่งวุ่นวายไปหมด อีกด้านหนึ่งกลับอบอุ่นหวานชื่น ทั้งสองฝั่งต่างกันราวฟ้ากับดิน
อวี๋เยวี่ยชิวเงยหน้าขึ้นก็เห็นลูกชายคนเล็กกับภรรยากำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุข เธออดไม่ได้ที่สีหน้าจะคล้ำลง "เซี่ยเยี่ยนผิง กู้เจาเจา สองคนนั่นยังไม่รีบมาช่วยกันอีก เห็นไหมว่าพี่สะใภ้ใหญ่เป็นลมไปแล้ว!"
เซี่ยเยี่ยนผิงเงยหน้ามองตู้วิ๋นเซิงที่ถูกล้อมรอบด้วยผู้คน พูดขึ้น "แม่ครับ ทุกคนล้อมเธออยู่ขนาดนั้น ต่อให้ผมกับเจาเจาอยากช่วยก็คงต้องแทรกตัวเข้าไปให้ได้ก่อน"
เขาไม่ใช่คนใจดำ ถ้าตู้วิ๋นเซิงเป็นลมที่บ้านแล้วไม่มีคนอื่น เขาจะช่วยแน่นอน แต่ปัญหาคือมีคนมากมายขนาดนี้ แล้วจะลากเขาไปทำไม?
อวี๋เยวี่ยชิวมองไปก็เห็นจริงว่าไม่จำเป็นต้องใช้เซี่ยเยี่ยนผิง
ตู้วิ๋นเซิงฟื้นขึ้นมาอย่างช้าๆ อวี๋เยวี่ยชิวถามด้วยความเป็นห่วง "วิ๋นเซิง เธอรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม? ไปโรงพยาบาลดีไหม?"