ภัยที่ตู้วิ๋นเซิงนำมานั้นเป็นลูกโซ่ นับเท่าไรก็ไม่หมด เซี่ยเยี่ยนหลินอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองซวยขนาดนี้เพราะถูกตู้วิ๋นเซิงนำโรคมาฝากหรือเปล่า
บ้านดี ๆ ของตัวเอง ก็เพราะความซวยของตู้วิ๋นเซิงกลายเป็นแบบนี้
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยเยี่ยนหลินก็อดโมโหไม่ได้ "คราวก่อนไปทางใต้เมือง ก็เพื่อหางานใช่ไหม ดูตัวเองหน่อยสิ ออกไปทีไรก็มีเรื่องตลอด จะอยู่นิ่ง ๆ ได้ไหม ตู้วิ๋นเซิง ตระกูลเซี่ยทำกับเธอดีพอแล้ว ถ้าเป็นบ้านอื่น คนแบบเธอถูกไล่ออกจากบ้านไปนานแล้ว"
เซี่ยเยี่ยนหลินเคยคิดอยากจะหย่ากับตู้วิ๋นเซิงมานานแล้ว แต่ตอนนั้นตู้วิ๋นเซิงท้อง ไม่ง่าย ตอนนี้ก็ไม่ง่าย ลูกขนาดนั้น มีสาวดี ๆ คนไหนจะยอมมาเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกแปดคน ถ้าหย่าเดี๋ยวนี้ ลูกก็ไม่มีคนดูแล
แถมเพราะตู้วิ๋นเซิง ตอนนี้เขาก็ไม่มีชื่อเสียงดีอะไร เซี่ยเซิ่งหลินก็ไม่มีเงินให้เขาแต่งใหม่
ตู้วิ๋นเซิงได้ยินคำพูดของเซี่ยเยี่ยนหลิน ก็อดโกรธไม่ไหว "เซี่ยเยี่ยนหลิน นายแกล้งทำเป็นหมาป่าหางโตให้ใครดู กับตอนนี้นายที่สถานีขนส่งไม่ใช่คนขับแล้ว เป็นแค่ฝ่ายพลาธิการ เดือนหนึ่งได้สักสามสิบกว่าหยวน ฉันไม่หางาน พวกเราหลายคนขนาดนี้จะกินอะไร ลูกจะกินอะไร ไม่เลี้ยงไหว กลับไปโยนออกไปอีกสองคนหรือไง?"
เซี่ยเยี่ยนหลินช่วงนี้ไปทำงานกลับบ้านตรงเวลามาก ตู้วิ๋นเซิงก็เลยสงสัย รู้อยู่ว่าเวลาคนขับเลิกงานไม่แน่นอน ปกติออกรถกลับมาที่สถานีขนส่งทำธุระส่งมอบก็เลิกงานได้ เลยเลิกงานไม่ตรงเวลา แต่ช่วงนี้เซี่ยเยี่ยนหลินไปทำงานกลับบ้านตรงเวลามาก ตู้วิ๋นเซิงก็เลยไปถามที่สถานีขนส่ง แล้วพอรู้เรื่องเธอก็รู้สึกฟ้าถล่ม