กู้เจาเจาตอบอย่างตรงไปตรงมาเกินไป ประกอบกับมีเหตุมีผล ตู้วิ๋นเซิงจึงเชื่อ
นางพึมพำกับตัวเอง "ไม่ใช่เธอ แล้วใครกัน ใครกันแน่"
ใครกันที่มีความแค้นฝังลึกกับนางขนาดนั้น คิดหาวิธีแบบนั้นมาเล่นงานนาง ช่างโหดร้ายเหลือเกิน
เซี่ยเยี่ยนผิงกลับถึงบ้านได้สักพักแล้ว และได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างชัดเจน
"เจาเจา อย่าไปพูดคุยกับคนแบบนี้มากนัก เดี๋ยวจะพลอยโดนเรื่องไม่ดีไปด้วย" เซี่ยเยี่ยนผิงดึงกู้เจาเจาไปนั่งอีกด้านหนึ่ง ความเป็นศัตรูของตู้วิ๋นเซิงที่มีต่อเจาเจานั้นชัดเจน เซี่ยเยี่ยนผิงจึงแสดงท่าทีของตัวเองออกไปเช่นกัน
"พ่อ เรื่องวันแต่งงาน พี่ใหญ่รับผิดแทนเธอไปแล้ว ผมก็ไม่อยากจะไปตามเรื่องอะไรอีก แต่ถ้าพี่ใหญ่พวกเขายังคิดเล่นงานเจาเจาอีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจนะ พ่ออย่ามองว่าผมใจดีแล้วจะรังแกพวกเราได้ตลอด" เซี่ยเยี่ยนผิงจ้องตรงไปที่เซี่ยเซิ่งหลิน
ใจดี ใจดีที่หลอกเอาเงินไป 800 หยวนน่ะเหรอ ใจดีบ้าอะไร พวกมันไม่ใช่คนดีสักคน
"ไปให้พ้น พวกแกโตแล้วก็เก่งแล้ว พ่อไม่อยากยุ่งเรื่องแย่ๆ ของพวกแกแล้ว ต่อไปจะทำอะไรก็ตามใจ แต่พอพ่อแก่แล้ว ต้องเอาเงินดูแลพ่อแม่มาให้" เซี่ยเซิ่งหลินโกรธจริงๆ และไม่อยากยุ่งจริงๆ
หลักๆ คือตอนนี้เขารู้แล้วว่าที่บ้านไม่มีใครบริสุทธิ์เลย ใครก็คิดวางแผนได้หมด เจ๋งกันทั้งนั้น
"พ่อ ผมจะดูแลพ่อแน่นอน เรื่องนี้พ่อวางใจได้ ความรู้สึกผิดชอบขั้นพื้นฐานผมยังมีอยู่" เซี่ยเยี่ยนผิงพูดอย่างจริงจัง
เซี่ยเซิ่งหลินสูดจมูกเย็นชา ความรู้สึกผิดชอบขั้นพื้นฐาน หมายความว่าแค่ขั้นพื้นฐานเท่านั้น อย่างอื่นไม่ต้องหวัง คิดว่าเขาฟังไม่ออกเหรอว่ามีอะไรแฝงอยู่