เซี่ยเยี่ยนหลินได้ยินคำพูดของหมอ สิ่งแรกที่นึกถึงคือลูกชายของฉันจะกลายเป็นคนโง่หรือเปล่า?
“คุณหมอ คุณต้องช่วยลูกชายฉันด้วยนะ พวกเขายังเล็กนัก อนาคตยังอีกยาวไกล พวกเขาจะต้องไม่เป็นอะไร” เซี่ยเยี่ยนหลินจับมือหมอแน่นจนเส้นเลือดปูด
หมอเอ็ดเซี่ยเยี่ยนหลินทันที “ใครบอกว่าเด็กจะต้องมีอะไรแน่ ๆ ก็แค่บอกว่าเป็นไปได้ เป็นไปได้ สิ่งที่คุณควรทำตอนนี้คือดูแลเด็กให้ดี เด็กโดนอะไรมาหนักแล้ว”
ตอนนี้เซี่ยเยี่ยนหลินคิดไปไกลแล้ว ถ้าสองคนนี้สมองเสีย กลายเป็นคนโง่ ก็จะเป็นภาระของทั้งครอบครัว มีคนโง่สองคนในบ้าน ไม่ใช่แค่ให้ข้าวกินก็พอ ยังส่งผลต่อการแต่งงานของลูกคนอื่น ๆ ในบ้านอีกด้วย
และหมอก็บอกว่าสองคนนี้ต้องนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ ค่ารักษาอย่างน้อยก็เป็นร้อย เขารวยมาไว แต่เงินก็ไม่ได้มาจากลม ๆ แล้ง ๆ ทุกสตางค์ที่เขาหามาได้ต้องแลกกับความเสี่ยง เขาจ่ายแพงขนาดนี้แต่สุดท้ายก็ได้คนโง่กลับมาเป็นภาระ แล้วเด็กสองคนนี้ยังคุ้มที่จะรักษาอีกไหม?
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยเยี่ยนหลินเงียบไปอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
รักษา ก็เสียเงินเปล่า ๆ คนก็พิการ ไม่รักษา ก็รู้สึกผิด สุดท้ายก็เป็นลูกชายเขา ลูกชายแท้ ๆ
เซี่ยเยี่ยนหลินนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นพ่อของเขาเลือกที่จะทิ้งเซี่ยเยี่ยนผิงที่ร่างกายอ่อนแอให้ไปต่างจังหวัด พ่อก็คงผ่านการดิ้นรนทางจิตใจแบบเดียวกันหรือเปล่า
มันเจ็บปวด มันทรมาน แต่เซี่ยเยี่ยนหลินรู้ดีว่าเขาต้องเลือก