"บอกแกไปก็ไร้ประโยชน์ เสี่ยวชีกับเสี่ยวปาป่วย ร่างกายไม่ดี ครอบครัวเราก็จน เลี้ยงลูกหลายคนไม่ไหว ยังงั้นก็ส่งพวกเขาไปอยู่บ้านรวยๆ ที่ดีๆ จะดีต่อทั้งเสี่ยวชีและเสี่ยวปา" เซี่ยเยี่ยนหลินพูดปดทั้งที่ตาบอด
"แต่แกก็ควรจะปรึกษาฉันก่อนสิ ลูกเป็นของเราสองคน แกจะทำอะไรตามลำพังได้ยังไง" ตู้วิ๋นเซิงโกรธมาก
"ตู้วิ๋นเซิง ครอบครัวนี้คือตระกูลเซี่ย ฉันจะทำอะไรไม่ต้องปรึกษาแก" เซี่ยเยี่ยนหลินพูดเย็นชา เขาไม่กล้าเปิดเผยความคิดมืดมนในใจให้คนในครอบครัวรู้ จึงใช้ท่าทีแข็งกร้าวกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดของตัวเอง
"แก..." ตู้วิ๋นเซิงโกรธ แต่ก็ทำอะไรเซี่ยเยี่ยนหลินไม่ได้ เพราะตอนนี้ทั้งครอบครัวต้องพึ่งพาเซี่ยเยี่ยนหลิน
"แล้วเด็กให้ใครไป ต่อไปเราจะไปเยี่ยมลูกได้ไหม?" ตู้วิ๋นเซิงถามเบาๆ ถ้าพ่อแม่บุญธรรมของลูกรวย เธอซึ่งเป็นแม่แท้ๆ จะได้ผลประโยชน์บ้างไหม?
"ไม่ได้ และเป็นคนต่างถิ่น ต่อไปแกจะไม่ได้เจอเขา พ่อแม่คู่นั้นมีลูกไม่ได้ พวกเขาจะดูแลเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาเป็นอย่างดี แกสบายใจได้" พอพูดโกหกบ่อยๆ ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบคนอื่นหรือปลอบตัวเอง
"คนแปลกหน้าที่เราไม่รู้จักเลย แกจะยกเด็กให้เขาไป ถ้าเขามีเจตนาร้ายล่ะ?" ตู้วิ๋นเซิงอดโกรธไม่ได้ เธออุ้มท้องคลอดลูกมาอย่างยากลำบาก แต่กลับต้องยกให้คนอื่น
"พอได้แล้ว เรื่องนี้จบแค่นี้ ต่อไปอย่าพูดอีก กับคนนอกก็บอกว่าเสี่ยวชีกับเสี่ยวปาป่วยไม่ไหว ตายไปแล้ว ต่อไปเสี่ยวจิ่วกับเซี่ยวฉือก็คือเสี่ยวชีกับเสี่ยวปา" เซี่ยเยี่ยนหลินพูดเย็นชา