ฝั่งตระกูลเซี่ยพอรู้ว่าตู้วิ๋นเซิงกับเด็กถูกแก๊งค้ามนุษย์จับไป ก็เต็มไปด้วยความสงสัยว่าทำไมเธอเดินเล่นไปไกลขนาดนั้น แต่ก็ไม่ติดใจอะไร แค่อยากรีบไปรับเธอกับเด็กกลับบ้านให้เร็วที่สุด
เพื่อความปลอดภัยระหว่างหนี ตู้วิ๋นเซิงเลยให้เด็กสองคนกินยานอนหลับของพวกมิจฉาชีพ ตอนนี้เด็กทั้งสองหลับกันอย่างสบายใจ
การที่เด็กเล็กหลับเป็นเรื่องปกติ ทุกคนเลยไม่เห็นอะไรผิดปกติ แม้แต่ตำรวจก็ไม่สงสัย เพราะเด็กที่ช่วยเหลือออกมาคนอื่น ๆ ต่างก็ปลอดภัยดี
ตู้วิ๋นเซิงไม่รู้ว่าเพราะกลัวหรือแค่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไร พอคนตระกูลเซี่ยมารับ เธอก็ยืนอยู่กับเด็กผู้ชายอายุห้าขวบคนหนึ่งชื่อหรงอวี้ เด็กคนนั้นเหมือนจะกลัวมาก ไม่ค่อยพูดคุยกับใคร ต่อให้ตู้วิ๋นเซิงถาม ก็ได้แต่บอกชื่อตัวเอง ชื่อพ่อแม่ และบอกว่าบ้านอยู่ข้างนอกลานบ้านใหญ่ในเมืองหลวง นอกนั้นถามอะไรก็ไม่ได้คำตอบ
โรงพักเปลี่ยนคนมาหลายคน แม้แต่สตรีจิตใจดีที่เป็นญาติของตำรวจก็ยังปลอบไม่ติด เด็กคนนั้นเอาแต่จะตามตู้วิ๋นเซิงที่จะพาหนีออกไป
หรงอวี้เห็นตู้วิ๋นเซิงจะไป ก็ร้องไห้โฮออกมา พนักงานโรงพักจนปัญญา สุดท้ายก็ต้องปรึกษากับคนตระกูลเซี่ยว่า ขอฝากเด็กไว้ดูแลสักสองสามวันได้ไหม ค่าข้าวของเด็กช่วงนี้โรงพักออกให้ พอสืบหาญาติเจอแล้วจะให้มารับกลับไป