ตู้วิ๋นเซิงเห็นอวี๋เยวี่ยชิวกำลังโกรธจัดก็ไม่กลัวแม้แต่น้อย กลับยืดท้องขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันจะไสหัวไปทำไม ตระกูลเซี่ยเลี้ยงลูกชายให้กลายเป็นอาชญากร ทำให้ฉันตกงาน ตอนนี้ฉันไม่มีที่ไป ถ้าพวกคุณไม่รับฉันไว้ ฉันจะหาเชือกมาผูกคอตายหน้าบ้านพวกคุณเสียเลย ยังไงฉันก็ไม่มีทางรอดอยู่แล้ว”
ตู้วิ๋นเซิงรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองเสื่อมเสียชื่อเสียงยับเยิน แถมยังมีความผิดติดตัว รอคลอดลูกแล้วก็ต้องถูกส่งตัวไปปฏิรูปที่ฟาร์มหนึ่งปี ไม่ต้องพูดถึงช่วงนี้เลย ต่อให้ครบหนึ่งปีที่ฟาร์มแล้วกลับเข้าเมืองมาก็หางานไม่ได้ คนตั้งมากมายยังตกงาน ใครจะรับอาชญากรอย่างเธอเข้าทำงาน
นอกจากเกาะตระกูลเซี่ยไว้ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น อีกทั้งหลังคลอดเธอต้องย้ายไปอยู่ต่างถิ่นที่ฟาร์ม ตัวเธอเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วจะดูแลทารกแรกเกิดได้อย่างไร เด็กก็ต้องยกให้ตระกูลเซี่ยอยู่แล้ว
“คุณ... คุณนี่มันคนไร้ยางอาย” อวี๋เยวี่ยชิวโกรธจนตัวสั่น
“ฉันไร้ยางอายแล้วจะทำไม ตระกูลเซี่ยทำลายชีวิตฉัน ถ้าฉันไม่ได้แต่งงานกับเซี่ยเยี่ยนหลิน ฉันก็ไม่ต้องมาทนทุกข์แบบนี้ คุณเลี้ยงลูกไม่ดี ผลที่ตามมาก็ควรเป็นความรับผิดชอบของคุณ ตามใจลูกก็เหมือนฆ่าลูกนั่นแหละ เพราะพวกคุณคิดว่าการตามใจและปกป้องเซี่ยเยี่ยนหลินคือความรัก เขาถึงได้กลายเป็นคนเลือดเย็น ใจเหี้ยม และโหดร้ายถึงเพียงนี้” ตู้วิ๋นเซิงแค่นเสียงเย็นชา
เธอเป็นหญิงตั้งครรภ์ และไม่ได้ทำผิดกฎหมายอะไร ต่อให้เธอเกาะอยู่ที่ตระกูลเซี่ย ตำรวจมาถึงก็จัดการเรื่องนี้ได้ยาก ผู้พิพากษายังตัดสินเรื่องในครอบครัวได้ลำบาก เธอเป็นหญิงตั้งครรภ์ที่มือเปล่า ไม่มีใครดูแล ตระกูลเซี่ยไม่รับผิดชอบ แล้วใครจะรับผิดชอบ เธอไม่ได้ไปทำร้ายใคร และไม่ได้ทำร้ายคนในบ้านตระกูลเซี่ย ใครจะมาจัดการเธอได้