“เพราะฉะนั้น คุณชายจาง เชื่อฟังเสียแต่แรกจะดีกว่า ฉันเป็นคนไม่ค่อยมีความอดทน พูดความจริงมา เงินที่ตระกูลจางซุกซ่อนไว้อยู่ที่ไหน” เซี่ยเยี่ยนหลินถือแส้หนังไว้ในมือ จ้องจางวี้เฮ่าด้วยแววตาดุร้าย
จางวี้เฮ่าส่ายหน้า “เงินทองทั้งหมดของตระกูลฉันยกให้รัฐไปหมดแล้ว” จางวี้เฮ่ารู้ดีว่าตนจะยอมรับไม่ได้เด็ดขาด หากยอมรับขึ้นมา ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องตาย เกรงว่าคุณปู่กับพี่สาวก็คงไม่มีจุดจบที่ดีเช่นกัน
เซี่ยเยี่ยนหลินมองจางวี้เฮ่าที่ขัดขืนอย่างดื้อรั้น ก่อนจะยิ้มอย่างชั่วร้าย “จางวี้เฮ่า คุณชายจาง คิดว่าถ้าฉันไม่มีหลักฐาน ฉันจะตามมาหาคุณถึงที่นี่หรือ คุณชายจาง เงินทองน่ะ ต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะใช้ได้ ใช่ไหมล่ะ”
จางวี้เฮ่าทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว แต่ความเป็นห่วงครอบครัวก็ทำให้เขาข่มความกลัวในใจเอาไว้ได้
“ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลจางยกให้รัฐไปหมดแล้ว พวกคุณยังจะให้พวกเรายกอะไรให้อีก คุณจงใจใส่ร้ายฉัน!” จางวี้เฮ่าตะโกนเสียงดัง
เซี่ยเยี่ยนหลินเห็นจางวี้เฮ่าปฏิเสธความหวังดีของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาช่วยฉินเซ่าทำงาน ถ้าทำไม่สำเร็จ เขาจะอธิบายกับฉินเซ่าอย่างไร
คิดได้ดังนั้น สีหน้าของเซี่ยเยี่ยนหลินก็มืดลง “คุณชายจางนี่ใจเด็ดไม่เบา ในเมื่อใช้วิธีธรรมดาแล้วยังทำให้คุณชายจางพูดความจริงไม่ได้ ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน”
พูดจบ เซี่ยเยี่ยนหลินก็ตบมือเรียกผู้ชายสองสามคนเข้ามา “ไอ้เด็กนี่ พวกคุณจะทำอะไรก็ทำ ขอแค่อย่าทำให้ตายก็พอ”
ผู้ชายหลายคนหัวเราะหึ ๆ อย่างหื่นกระหาย ก่อนเดินเข้าไปหาจางวี้เฮ่า