[0] เมื่อทางนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว เซี่ยเยี่ยนหลินก็เดินเข้าไปในห้องทำงานของฉินเซ่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
[1] “ผู้อำนวยการฉิน ผมขอโทษครับที่ทำให้คุณผิดหวัง ผมจัดการเรื่องที่คุณมอบหมายไม่สำเร็จ” เซี่ยเยี่ยนหลินยืนอยู่ตรงหน้าฉินเซ่าด้วยท่าทีหวั่นใจ
[2] เขาไม่เพียงจัดการเรื่องที่ฉินเซ่ามอบหมายไม่สำเร็จ แต่ยังสร้างเรื่องขึ้นมาอีก เขาไม่รู้ว่าฉินเซ่าจะจัดการกับเขาอย่างไร
[3] “เล่ามา” ฉินเซ่าวางปากกาในมือลงแล้วพูด
[4] “จางวี้เฮ่ามั่วสุมเรื่องชายหญิง ถูกพวกเราจับได้ แต่เขายืนกรานไม่ยอมรับผิดและต่อต้านจนถึงที่สุด สุดท้ายถึงกับเอาหัวโขกตายในห้องสอบสวน” ภายนอกกล่าวกันว่าจางวี้เฮ่าฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด แต่ภายในก็ย่อมมีคำอธิบายอีกแบบ
[5] พอฉินเซ่าได้ยินว่าจางวี้เฮ่าตายแล้ว เขาก็ไม่แม้แต่จะกะพริบตา ตลอดหลายปีมานี้มีคนตายทั้งทางตรงและทางอ้อมในคณะกรรมการปฏิวัติไม่รู้ตั้งเท่าไร เขานั่งอยู่ในตำแหน่งนี้มานาน ใจจึงสงบนิ่งไปแล้ว
[6] สิ่งเดียวที่เขารับประกันได้คือ เขาไม่เคยทำให้ใครตายด้วยมือตัวเอง อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนที่เขาฆ่าโดยตรง นี่คือเครื่องรางรักษาชีวิตที่เขาเตรียมไว้ให้ตัวเอง เผื่อวันไหนมีคนตามสืบ เขาก็ยังผลักความผิดเหล่านั้นออกไปได้ โดยอ้างว่าเขาไม่ได้ทำให้ใครตาย
[7] เขาไม่ได้ลงมือเองจริง ๆ เขาแค่ส่งสัญญาณให้คนข้างล่างไปทำ อีกทั้งยังไม่ได้บอกเป็นนัยให้พวกนั้นเอาชีวิตคนอื่น อย่างไรเสียความผิดก็ไม่ใช่ของเขา แต่เป็นของคนอื่น
[8] “มั่วสุมเรื่องชายหญิงหรือ? จับคนมาแห่ประจานแล้วส่งตัวไปปฏิรูปที่ฟาร์มก็สิ้นเรื่อง ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องมีคนตายไปได้ ถ้าเรื่องนี้บานปลายขึ้นมา ฉันจะอธิบายกับคนข้างบนอย่างไร?” ฉินเซ่าพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง