ซูฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มเข้าใจขึ้นมา
“อ๋อ ใช่สิ ขึ้นไปนั่งเล่นข้างบนก่อนก็ได้นะ พอดีฉันกำลังจะทำมื้อเย็น”
เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอมาทั้งวัน ทั้งพาไปร้านอาหารหรู ทั้งดูการแสดงดอกไม้ไฟ แค่อยากแวะกินข้าวด้วยคงไม่เกินไปหรอก ยังไงเธอก็ต้องกินข้าวอยู่แล้ว
เสิ่นซิวเฉินนี่เป็นเด็กตะกละจริง ๆ ชอบกินกับข้าวฝีมือเธอขนาดนี้เชียว
ซูฉิงแอบหัวเราะเขาในใจ โดยไม่ทันสังเกตแววตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่น
“ให้ฉันไปซื้อของสดไหม?” เสิ่นซิวเฉินเสนอตัวช่วยซื้อของ
“ข้าง ๆ นี้มีซูเปอร์มาร์เก็ต นายจะไปกับฉันไหม?”
“ได้สิ”
เสิ่นซิวเฉินลงจากรถ เดินเคียงข้างซูฉิงด้วยจังหวะสบาย ๆ ก้าวเท้าเสมอกับเธอ
ในสายตาคนที่เดินผ่านไปมา ทั้งคู่ดูเหมือนคู่รักที่มาเดินซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกัน แถมยังดูดีทั้งคู่
ซูฉิงถามเสิ่นซิวเฉินว่าอยากกินอะไรไหม แต่เขาบอกว่าไม่เลือกกิน ยังไงอาหารที่เธอทำก็อร่อยทุกอย่าง
เธอจึงเลือกซื้อวัตถุดิบตามที่ตัวเองอยากกิน ส่วนเสิ่นซิวเฉินก็ช่วยถือของอยู่ด้านหลังอย่างรู้งาน
พอหันกลับไป เขาก็เดินตามเงียบ ๆ ไม่ได้ก้มดูโทรศัพท์ แต่กลับสนใจตอนเธอต่อราคากับแม่ค้า
แม้แต่เจ้าของร้านขายหมูยังพูดว่า “แฟนคุณหล่อแถมยังเอาใจใส่กันดี ดูเหมาะกันสุด ๆ เลย”
ทั้งคู่ชะงักไปพร้อมกัน แม้การถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคู่รักตอนมาเลือกซื้อของด้วยกันจะเป็นเรื่องปกติ แต่ก็อดกระอักกระอ่วนไม่ได้
แต่เอาจริง ๆ ซูฉิงก็แอบรู้สึกดีอยู่ลึก ๆ แค่ไม่ได้แสดงออกมา
ตอนที่เธอคบกับหลินเฟิง ไม่มีใครเคยบอกว่าพวกเขาเหมาะสมกันเลย คนส่วนใหญ่คิดว่าเธอไม่คู่ควรกับหลินเฟิงด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอมั่นใจในตัวเองขึ้นจากข้างในสู่ข้างนอกแล้ว