เสิ่นซิวเฉินหลับตาลงเล็กน้อย พลันรู้สึกถึงกลิ่นหอมจาง ๆ โชยเข้ามาปะทะใบหน้า ปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ จนชวนให้มึนหัว
“ดูสิ เหมาะกับนายมากเลย” ซูฉิงผูกเนกไทให้เรียบร้อยแล้วดันอกเขาเบา ๆ
เสิ่นซิวเฉินครางฮึมในลำคอ ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปกระตุ้นเส้นประสาทส่วนไหนของเขาเข้า
“โทษที เกือบทำให้นายล้มแล้ว มานั่งตรงนี้เร็ว” ซูฉิงตบโซฟาเบา ๆ ให้เขามานั่งข้าง ๆ
เสิ่นซิวเฉินนั่งลง ท่าทางเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่กลับเว้นระยะห่างจากเธออยู่พอสมควร
ซูฉิงยกมุมปาก ก่อนคลานข้ามโซฟาเข้าไปหาเขา แล้วขยับเข้าไปใกล้ “นี่ นายสายตาสั้นกี่องศาเหรอ?”
“400” น้ำเสียงของเสิ่นซิวเฉินทุ้มมีเสน่ห์ เขาถอดแว่นส่งให้เธอดู “ถ้าไม่ใส่ก็แทบมองอะไรไม่เห็น”
ซูฉิงรับแว่นมา ถอดคอนแทคเลนส์ของตัวเองแล้วโยนลงถังขยะ ก่อนจะสวมแว่นของเขา
“งั้นฉันสายตาสั้นกว่านายนะ 500 เลย”
“ดูท่าเธอจะตั้งใจเรียนมากกว่าฉันสินะ” พอไม่มีแว่น เสิ่นซิวเฉินก็รู้สึกไม่ค่อยชิน ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
วินาทีต่อมา กลิ่นหอมนั้นก็ลอยเข้าจมูกอีกครั้ง เส้นผมของเธอปัดโดนใบหน้าเขา ทำให้รู้สึกคันยุบยิบ