“อืม...”
ซูฉิงแทบหมดสติสัมปชัญญะ หลังถูกเขาจูบอยู่หลายครั้งจนมึนงง มืออ่อนแรงพาดอยู่บนตัวเขา แม้ถูกอุ้มขึ้นมาก็ไม่ขัดขืน
“แบบนี้ไม่รังเกียจใช่ไหม?” เสิ่นซิวเฉินแม้จะไม่ค่อยมีประสบการณ์ แต่ก็ไม่ใช่คนหยาบกระด้าง เขาเองก็อยากรู้ว่าซูฉิงรู้สึกสบายใจหรือเปล่า
“ไม่รังเกียจ แต่ทำแบบนี้จะดีเหรอ...” ซูฉิงพูดเสียงเบา
“ทำตามใจตัวเองเถอะ อย่าคิดมาก”
รองเท้าของซูฉิงหล่นลงพื้นดังแปะ เธอถูกอุ้มไปวางบนโซฟา เขาก้มมองตาเธอ
“ทำต่อได้ไหม?”
“แค่จูบปากได้ไหม?” ซูฉิงยกมือปิดหน้าไปครึ่งหนึ่ง
“ได้”
“ถอดเสื้อเชิ้ตทำไม?”
“ร้อนเกินไปน่ะ”
“อย่าแตะตรงนั้น...”
ซูฉิง...
ท่ามกลางความสับสนมึนเมา ซูฉิงได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบแว่ว ๆ
【ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีที่เซียวเช่อมีต่อคุณ -1】
【ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีที่เซียวเช่อมีต่อคุณ -1】
……
【ติ๊ง! ค่าความรู้สึกดีที่เซียวเช่อมีต่อคุณ -1 ปัจจุบันอยู่ที่ 71】
เกิดอะไรขึ้น? ถูกจับได้แล้วเหรอ?
ซูฉิงสะดุ้งในใจ หยุดจูบแล้วลุกขึ้นกวาดตามองไปรอบ ๆ
“เป็นอะไรไป?”
เมื่อเห็นปฏิกิริยารุนแรงของเธอ เขาคิดว่าเธอเปลี่ยนใจไม่อยากทำต่อ แววตาจึงหม่นลงเล็กน้อย