“ฉันอิ่มแล้ว ขอบคุณที่เลี้ยงนะ”
อาหารจานที่เหลือ เสิ่นซิวเฉินแทบจะกวาดเรียบในพริบตา แถมยังกินจนหมดเกลี้ยง
เป็นเด็กดีที่ไม่กินทิ้งกินขว้างจริง ๆ ซูฉิงประเมินเขาในใจเงียบ ๆ
ไม่เพียงเท่านั้น เสิ่นซิวเฉินยังรู้กาลเทศะ รีบเอาชามไปล้างอีกด้วย ห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง
“จริงสิ งานพาร์ตไทม์เป็นนางแบบนั่น เธอยังทำอยู่ไหม?” จู่ ๆ เสิ่นซิวเฉินก็ถามขึ้น
“ไม่คิดจะทำแล้ว ช่วงนี้ไม่ขาดเงิน” ซูฉิงไม่ได้ขาดเงินจริง ๆ แถมยังอธิบายกับบริษัทโมเดลลิงไม่ได้ด้วยว่าทำไมรูปร่างถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
ด้วยภาพลักษณ์ตอนนี้ เธอเปลี่ยนไปทำกับบริษัทอื่นเพื่อรับค่าตอบแทนที่ดีกว่าได้สบาย ๆ
แม้เสิ่นซิวเฉินจะสังเกตเห็นว่าเธอดูเปลี่ยนไปบ้าง แต่ก็คิดแค่ว่าเธออ้วนขึ้นเท่านั้น
ตอนนี้เธอดูสุขภาพดีและสวยกว่าเมื่อก่อน
“ถ้าอนาคตยังอยากทำงานพาร์ตไทม์ ก็ติดต่อฉันได้นะ ฉันรู้จักคนอยู่สองสามคน” เสิ่นซิวเฉินดันแว่นขึ้น
“ได้สิ ถึงตอนนั้นฉันจะติดต่อไปแน่นอน” ซูฉิงรับคำอย่างเกรงใจ
“อย่าลืมดูของขวัญนะว่าชอบไหม ดึกแล้ว ฉันไม่รบกวนเธอแล้ว” เสิ่นซิวเฉินกล่าวลาอย่างสุภาพ
“บ๊ายบาย” ซูฉิงเดินไปส่งเขาถึงหน้าประตู “ว่าง ๆ ก็แวะมาบ่อย ๆ นะ”
“แน่นอน”
【ติ๊ง! ค่าความประทับใจของเสิ่นซิวเฉิน +1 ปัจจุบันอยู่ที่ 54】
พอเขาออกไป ซูฉิงก็รีบฉีกถุงห่อของขวัญอย่างอดใจไม่ไหว แล้วหยิบของข้างในออกมา