นี่เป็นปฏิกิริยาตามมารยาทที่ติดเป็นนิสัยไปแล้ว
ตอนเด็ก ๆ ช่วงปีใหม่ เวลาได้รับของฝากจากญาติ แม่ก็มักทำแบบนี้ ปากบอกว่าไม่ต้อง แต่กลับกระตือรือร้นเชื้อเชิญอีกฝ่ายเข้าบ้าน
ซูฉิงเองก็เลียนแบบได้เหมือนเป๊ะ อย่างน้อยก็ทำให้ดูเป็นกันเองขึ้น ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายอึดอัด
นี่สินะภูมิปัญญาของคนโบราณ?
“ของเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง ปกติมากินข้าวบ้านเธอก็รบกวนแล้ว” เสิ่นซิวเฉินเบนสายตาออกจากเธอ ก่อนยื่นของให้ด้วยท่าทางสุภาพ “ฉันต้องเปลี่ยนรองเท้าไหม?”
“อ้อ บ้านฉันไม่มีรองเท้าผู้ชาย นายเข้ามาได้เลย” ซูฉิงวางของไว้บนโต๊ะตามสบาย ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น
【ติ๊ง! ได้รับของขวัญที่เข้าเงื่อนไข คืนเงิน 11,000 ยอดคงเหลือ 144,010】
ซูฉิงใจเต้นวูบ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะให้ของแพงขนาดนี้ตั้งแต่แรก นึกว่าอย่างมากก็ไม่กี่ร้อยหยวน
ถึงจะอยากรู้ว่าข้างในเป็นอะไร แต่เธอก็ไม่ได้เปิดดูทันที ไม่อย่างนั้นคงดูเหมือนร้อนใจเกินไป
“นั่งดูทีวีไปก่อนนะ พออาหารเสร็จแล้วฉันจะเรียก” ซูฉิงบอกเขาแล้วเดินเข้าครัว
เสิ่นซิวเฉินเห็นเธอไม่ได้เปิดของขวัญทันที จึงคิดว่าเธอคงไม่ชอบ แววตาหม่นลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงออกชัดเจน
พอเห็นซูฉิงทำกับข้าวในครัวอย่างคล่องแคล่ว เขาก็เดินเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว
“ฉันช่วยไหม?”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” ซูฉิงจุดเตาโดยไม่หันกลับมา