หลินเฟิงทำเหมือนไม่ได้ยิน จ้องซูฉิงเขม็ง
พอเห็นท่าไม่ดี เสิ่นซิวเฉินก็ส่งสัญญาณให้ช่างภาพหยุดถ่ายชั่วคราว ก่อนขยับมายืนขวางหน้าซูฉิง
“อย่าเข้าใจผิด พวกเรามาถ่ายงานกัน แค่บังเอิญเจอกันเท่านั้น” เสิ่นซิวเฉินรู้ว่าหลินเฟิงมาหาตัวเอง พอมาเห็นพวกเขากำลังถ่ายรูปคู่รักแล้วจะโกรธก็เป็นเรื่องปกติ
“ถ่ายรูปจำเป็นต้องจับคู่กันแค่สองคนเหรอ ไม่มีนายแบบคนอื่นแล้วหรือไง?” น้ำเสียงของหลินเฟิงไม่เป็นมิตรนัก
ตอนแรกหลังจากพบปัญหาเรื่องรองเท้าผ้าใบ เขายังไม่ได้โกรธมาก แค่รู้สึกกระอักกระอ่วน คิดว่าจะค่อยไปถามซูฉิงให้รู้เรื่องคราวหน้า
เขายังคิดเผื่อเธอด้วยซ้ำ คิดว่าเธอไม่รู้เรื่องรองเท้า อาจไม่ได้ตั้งใจซื้อผิด
ทำไมเขาถึงได้ทาสรักขนาดนี้นะ!
อีกฝ่ายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังมาถ่ายรูปคู่รักกับเพื่อนเขาอีก!
พอเรื่องสองเรื่องปะทุขึ้นมาพร้อมกัน หลินเฟิงก็เริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
“อย่าเพิ่งโมโห เรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่นายคิดจริง ๆ” เสิ่นซิวเฉินกดไหล่เขาไว้เพื่อปลอบใจ ไม่อยากให้ซูฉิงตกใจ “ฉันเป็นแค่ตัวสำรอง อีกสองวันก็ไปแล้ว เลยไม่ได้คิดอะไร”
“ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร” ซูฉิงพูดส่ง ๆ อยู่ข้าง ๆ
ถึงคะแนนความรู้สึกดีที่หลินเฟิงมีต่อเธอจะลดฮวบ แต่ระบบก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร นั่นหมายความว่ารางวัลทั้งหมดจะไม่ถูกเรียกคืน แล้วจะไปสนใจเขาทำไม
แต่พอหลินเฟิงเห็นท่าทีของเธอ ก็เดือดขึ้นมาทันที เขาผลักเสิ่นซิวเฉินออก แล้วก้มหน้าจ้องเธออย่างโกรธเกรี้ยว